INTRO
HOME
O NAS
O RASIE
NASZ PIES
NASZE SUKI
GALERIA
NOWOŚCI
SZCZENIĘTA
CIEKAWOSTKI
LINKI
KONTAKT
KSIĘGA GOŚCI

ZDROWIE
WYCHOWANIE
GDZIE KUPIĆ PSA
PASZPORT DLA PSA
SKĄD SIĘ BIORĄ PSY BEZ RODOWODU ?
REGULAMINY
SŁOWNIK
STATUT ZWIĄZKU KYNOLOGICZNEGO
PSIA MOWA
PSI LIST
7 ZASAD ROZMOWY Z PSEM

ZDROWIE

Zdrowy pies wygląda i zachowuje się normalnie, tzn. jest aktywny - odpowiednio do swojego temperamentu, ma dobry apetyt, błyszczącą sierść i wyraziste, czyste oczy. Celem i obowiązkiem właściciela jest utrzymanie psa w zdrowiu i dobrej kondycji.

Pies jest zwierzęciem, który pierwotnie żył w stadach i jego cechy psychiczne przystosowane są do życia w stadzie. Żyjąc w rodzinie ludzkiej traktuje ją jak sforę psów, w której potrafi doskonale znaleźć miejsce dla siebie. Gdy zaczyna mu coś dolegać, instynkt istoty stadnej podpowiada mu, że dolegliwościami nie należy się chwalić i obnosić się z nimi, bo stado nie lubi chorych i może go odpędzić... W tej sytuacji dopóki pozwalają mu na to możliwości adaptacyjne jego organizmu pies nie okazuje objawów choroby. Dlatego początkowo szczególnie nowemu właścicielowi trudno rozpoznać chorobę pupila. Psa należy bacznie obserwować i jeśli coś zmienia się w jego wyglądzie lub zachowaniu należy zwrócić się do lekarza weterynarii. Lepiej uczynić to dwa razy za dużo, niż jeden raz za mało! Tym bardziej, że łatwiej leczy się choroby w stadium początkowym (ostrym lub podostrym) niż wtedy, gdy przejdą w stan przewlekły. Gdy pies jest tak chory, że organizm jego nie może sobie poradzić i zawodzą u niego mechanizmy regulacyjne, mogą pojawić się objawy kliniczne, które pomogą rozpoznać lekarzowi większość chorób, a ponieważ pies nie potrafi mówić, właściciel musi zrelacjonować przebieg choroby u swojego zwierzaka.

Oto niektóre podstawowe symptomy chorób:

Biegunka - może być wywołana infekcją bakteryjną lub wirusową, inwazją pasożytów, nieodpowiednim pokarmem (również jedzeniem śniegu, czy też pokarmów z lodówki), co powoduje zakłócenie równowagi biologicznej w jelitach, prowadząc do zapalenia błony śluzowej jelit. Stolec wtedy może być luźny, wodnisty, śluzowaty, podbarwiony krwią itd. Biegunka jest groźnym dla organizmu stanem prowadzącym do odwodnienia, którego nie należy bagatelizować, szczególnie, jeśli towarzyszą jej wymioty.

Wymioty - sporadyczne nie zawsze są objawem choroby, mogą zdarzyć się psu, który zbyt szybko i za dużo zjadł. Częste wymioty to stan bardzo poważny, który może być spowodowany chorobą zakaźną, zatruciem, połknięciem ciała obcego. Prowadzą do poważnych zaburzeń w organizmie szczególnie, gdy przebiegają razem z biegunką, wtedy muszą być intensywnie i fachowo leczone.

Gorączka - sygnalizuje walkę organizmu z infekcją wirusową lub bakteryjną, albo stanem zapalnym. Jest groźnym dla organizmu stanem i koniecznie musi być leczona. Zewnętrznymi objawami gorączki są; osowienie, brak apetytu, osłabienie, czasem suchy i gorący nos, wyczuwalnie cieplejsze ciało niż normalnie. Normalna temperatura u psa waha się w granicach między 38,C, a 39,C. Stan podgorączkowy jest, gdy temperatura przekroczy 39,C do 39,30C, powyżej 39,30C to gorączka. Temperatura powyżej 41,70C - stan agonalny. Temperatura poniżej 37,50C - hypotermia - jest też szkodliwa i wymaga konsultacji lekarza.

"Saneczkowanie" - oznacza bolesność lub świąd okolicy odbytu przy zatwardzeniu, zarobaczeniu, alergii, zapaleniu gruczołów przyodbytowych, utkwieniu w okolicy odbytu ciała obcego, np. źdźbła trawy. Konieczna wizyta u lekarza weterynarii.

Potrząsanie głową - świadczy o zapaleniu ucha na tle alergicznym lub infekcyjnym (ropnym), przepełnieniu ucha patologiczną woskowiną, utkwieniu w przewodzie słuchowym ciała obcego, np. źdźbła trawy lub zboża. Konieczna, fachowa konsultacja i leczenie weterynaryjne.

Kulawizna - może być wywołana stłuczeniem, zwichnięciem, zapaleniem, zużyciem stawu, złamaniem kości, zranieniem, zerwaniem ścięgna lub mięśnia, a nawet niewydolnością krążenia, takimi starczymi niedomaganiami jak; reumatyzm, czy paraliż. Wymaga konsultacji lekarza.

Kaszel i kichanie - są objawami przeziębienia, zapalenia gardła i krtani, ale także utkwieniem ciała obcego w części nosowo-gardłowej lub też podrażnieniem czynnikami alergicznymi (pyłki kwiatów) i drażniącymi gazami (np. spaliny).

Przykra woń z pyska - świadczyć może o zaawansowanym osadzie nazębnym, zepsutych zębach, zapaleniu przyzębia (paradentoza) i dziąseł, a także o złym odżywianiu lub nieżycie żołądka czy przełyku. Należy zasięgnąć porady lekarza weterynarii.

Guzy, obrzmienia podskórne lub śródskórne - mogą być łagodnymi lub złośliwymi tworzącymi się nowotworami, lub też ropniami czy kaszakami. Konieczna wizyta u lekarza.

Drapanie się i wygryzanie - może być wywołane alergią skórną (np. na ukąszenia owadów - pcheł), egzemą, która wymaga długotrwałego leczenia.

Najlepiej, jeśli chorego psa bada i leczy zawsze ten sam lekarz weterynarii, gdyż lepiej go zna i łatwiej będzie mu postawić właściwą diagnozę. Dlatego nie powinno się zmieniać lekarza, jeśli mamy do niego zaufanie. Najtrudniej leczyć psy "zwiedzające" wszystkie okoliczne lecznice, gdyż najczęściej zastosowano już wszystkie możliwe "wynalazki medyczne". Lekarz naszego pupila powinien stać się lekarzem domowym, co nie znaczy, że przychodzi do naszego domu. Lekarze weterynarii wolą przyjmować u siebie w gabinecie, w asyście fachowego pomocnika, z odpowiednim sprzętem i odpowiednim asortymentem leków, (których w odpowiedniej ilości nie sposób ze sobą zabrać), gdzie psy są bardziej zdyscyplinowane i trochę onieśmielone, niż w dającym poczucie pewności otoczeniu własnego domu. Tak jak nasi lekarze "ludzcy" nie bardzo lubią, gdy sami stawiamy diagnozę i na własną rękę bierzemy leki, tak i lekarze weterynarii nie cenią sobie orzeczeń właściciela i aplikowania leków zwierzakowi, gdyż może okazać się to bardzo niebezpieczne (są leki dobrze tolerowane przez ludzi, które podane psu lub kotu, mogą wywołać ciężką chorobę, a nawet zgon). Lekarze weterynarii doceniają precyzyjne opisanie objawów choroby i okoliczności jej powstania - musimy mówić w imieniu psa!

SZCZEPIENIA OCHRONNE

Jeżeli kupujemy szczenię w wieku 12 tygodni, jest ono z reguły już dwukrotnie szczepione. Szczepienia te dają mu ochronę przeciw następującym groźnym dla psów chorobom zakaźnym.

.  Zakaźne zapalenie wątroby (hepatitis)
.  Leptospiroza, czyli choroba stuttgarcka
.  Parwowiroza
.  Nosówka

Niektórzy hodowcy szczepią psy także przeciw tzw. chorobie kenelowej (ostatnio liczba zachorowań wzrosła).
Po wymianie zębów mlecznych na zęby stałe, co występuje u szczeniąt w wieku od 4 do 6 miesięcy, należy psa zaszczepić przeciw wściekliźnie. Zarówno szczepienia przypominające, jak i również te obowiązkowe (przeciw wściekliźnie) trzeba powtarzać, co roku.

CHOROBY

Nosówka
Jest to bardzo zaraźliwa, najczęściej spotykana choroba psów. Infekcja szerzy się przez kontakt bezpośredni. Im większa populacja psów na danym terenie, tym większe ryzyko zakażenia. Szczególnie podatne na zachorowanie są młode psy. Okres wylęgania się choroby wynosi 3 - 5 dni, a pojawiające się objawy to: ropny wyciek z oczu i nosa, biegunka, wymioty. Pies ma wysoką gorączkę. Ta forma nosówki określana jest jako nieżytowa i może przebiegać bezobjawowo.

Nieleczona może doprowadzić do wystąpienia objawów nerwowych, które charakteryzują się niezbornością ruchów niepokojem, porażeniem, tikami, padaczką. Powikłania ze strony układu nerwowego są poważne i często prowadzą do śmierci.

Nawet wyleczona nosówka pozostawia po sobie trwałe ślady w postaci wrażliwości na przeziębienia, nieżytu przewodu pokarmowego, ubytków szkliwa i złogów kamienia nazębnego. Biorąc pod uwagę te wszystkie względy, istotną sprawą jest zabezpieczenie psa przed chorobą poprzez coroczne szczepienia.

Parwowiroza
W zależności od wieku zwierząt dotkniętych chorobą parwowiroza przebiegać może jako zapalenie mięśnia sercowego lub zapalenie żołądka i jelit. Zapalenie mięśnia sercowego występuje u młodych szczeniąt, tzn. 4-6 tygodniowych. Choroba przebiega w bardzo ostry sposób i cechuje się bardzo wysoka śmiertelnością, sięgającą 100%.Dwadzieścia lat temu (w 1977r.) w Stanach Zjednoczonych Ameryki, a konkretnie w stanie Teksas, wystąpiły masowe zachorowania psów, manifestujące się wymiotami i biegunką. Kilka miesięcy później odnotowano równie liczne przypadki zachorowań i zgonów w południowych stanach USA, potem w Kanadzie i Australii. Od 1979r. przypadki zachorowań na parwowirusową chorobę psów odnotowano w Anglii i w Niemczech. Już od 1978r. udało się wyizolować Canine Parvovirus.Wirus okazał się odporny na działanie alkoholu, eteru, chloroformu. W temp. pokojowej przeżywał ponad rok, zachowując zjadliwość i inwazyjność przez pierwsze 6 mies. W temp. 80 stopni potrafił przeżyć 30 min. W wysuszonym kale wirus przeżywał ponad rok, nie tracąc właściwości chorobotwórczych. Był także odporny na wielokrotne zamrażanie i odmrażanie. U zwierząt starszych, tj. powyżej 8 tygodnia życia, parwowiroza przebiega jako zapalenie żołądka i jelit. Płeć, rasa, wielkość i waga nie mają żadnego wpływu na zachorowanie. Trudno jest uchwycić sezonowość występowania i nasilania choroby w ciągu roku. Jednak większość przypadków klinicznych spotyka się w okresie wiosny i lata. Do naturalnego zakażenia dochodzi głównie przez układ pokarmowy (głównie poprzez kontakt z kałem chorych zwierząt). Badania udowodniły, że po 5-6 dniach chory pies wraz z kałem wydala 10 do 12-tej potęgi wirionów w 1 gramie kału. Biorąc pod uwagę, że około 1000 wirionów to dawka zakażająca, łatwo uzmysłowić sobie możliwości szerzenia się choroby. Teoretycznie 1 gram kału może wywołać chorobę u 1 mld zdrowych, lecz nie szczepionych psów. Okres inkubacji choroby wynosi od 3 do 8 dni. Objawy pojawiają się nagle. Początkowo są to uporczywe, męczące wymioty. Po około 24 godz. dołącza do nich silna biegunka, początkowo szara, potem więcej niż u 50% przypadków krwawa. Zwierzęta, u których nie wystąpiło krwawienie mają większe szanse na przeżycie. Uporczywe wymioty i biegunka w ciągu kilku godzin doprowadzają do krańcowego odwodnienia. Chore psy wykazują silne osłabienie, leżą, nie reagują na otoczenie. Postępujące odwodnienie organizmu objawia się utratą elastyczności skóry, zmatowieniem i wypadaniem sierści. Gałki oczne sprawiają wrażenie zapadniętych, a rysy pyska ulegają zaostrzeniu. Błony śluzowe są blade i bardziej suche. Pierwsze przypadki zachorowań psów na parwowirozę odnotowano w Polsce w 1979 roku na terenie województw zachodnich. Na początku 1981 r. notowano je już w Warszawie, a w 1981 roku spotykane były już na terenie całego kraju. Faktem jest, że parwowiroza atakuje psy bez względu na wiek, płeć i rasę. Jednakże należy podkreślić, że ponad 80% przypadków - to psy od 2 do 12 miesiąca życia. Zasadniczym i pierwszym objawem choroby są uporczywe, często powtarzające się wymioty, początkowo treścią pokarmową, (co właściciel bierze za objawy niestrawności). Następnie zwierzęta wymiotują żółtym, ciągnącym się śluzem, który jest pozbawiony zapachu. Wreszcie po 6-24 godz. pojawia się biegunka. Początkowo szara, potem szaro-żółta bardzo szybko przeistacza się w krwistą o bardzo specyficznym gnilnym zapachu zhemolizowanej krwi. Podczas dotykania brzucha zwierzę stanowczo protestuje. Nawet z odległości kilku kroków słyszalne są odgłosy przelewania i kruczenia w jelitach. Chory pies w błyskawicznym czasie staje się apatyczny i zobojętniały na otoczenie, często chowa się w jakimś zacisznym miejscu. Postępujące odwodnienie i masowa utrata krwi sprawia, że pies przyjmuje przymusową postawę leżącą, pojawia się przyspieszona praca serca, drastyczna apatia prowadząca do śpiączki. Nieprzytomne zwierze leży, zaś z ziejącego odbytu wylewa się bezwiednie brunatno krwisty, cuchnący kał. Podejmując działania terapeutyczne ( o ile parwowiroza została potwierdzona testami) celowym jest podanie swoistej gamma globuliny. Poza tym konieczne jest podawanie leków przeciwkrwotocznych i przeciwwymiotnych. Nie wolno zapomnieć też o prowadzeniu kuracji wodno - elektrolitowej (uwzględniając kwasicę lub zasadowicę). Ze względu na możliwość zawikłania choroby przez bakterie, niezbędne jest podanie antybiotyku o szerokim spektrum działania. Szalenie istotnym punktem w pomyślnym rokowania choroby jest odpowiednio szybka reakcja właściciela zwierzęcia. Trzeba pamiętać, że im szybciej zgłosimy się do lekarza tym szanse na uratowanie psa są większe. Chcę podkreślić, że znakomita większość przypadków zachorowań psów na tę chorobę to zwierzęta, które nie były poddane szczepieniu ochronnemu. Dlatego też nie warto oszczędzać na szczepieniu przeciwko prawowirozie.

Cornawiroza
Wirus ten jest szczególnie niebezpieczny dla szczeniąt. Zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt ze ślina lub odchodami chorego psa. We czesnym stadium choroby występuje depresja i utrata apetytu. Później pojawia się biegunka. Kał psa ma charakterystyczny, żółto - pomarańczowy kolor, jest wodnisty, ze śladami krwi. Wydziela intensywny zgniły zapach. Częste oddawanie kału może doprowadzić do odwodnienia, utraty wagi i nawet śmierci.

Zakaźne zapalenie wątroby (choroba Rubartha)
Choroba przenosi się poprzez kontakt bezpośredni, polizywanie moczu, kału, śliny zakażonego zwierzęcia. Atakuje wątrobę, nerki, i węzły chłonne. Najgroźniejszy przebieg choroby występuje u szczeniąt w pierwszych miesiącach życia. W przebiegu nadostrym pojawia się nagle krwawa biegunka, zapaść, i śmierć. U szczeniąt może wystąpić nagła śmierć bez widocznych objawów. W ostrym przebiegu choroby pies ma wysoka gorączkę (nawet 41C), wątroba jest obrzęknięta. Innymi objawami są: zapalenie migdałków, krwawienia z dziąseł, żółtaczka.

Wścieklizna
Jest chorobą śmiertelną, nie podlegającą leczeniu. Zainfekowane psy są usypiane. Zakażenie następuje poprzez pogryzienie, polizanie przez chore zwierzę oraz kontakt przez uszkodzoną skórę z wirusem znajdującym się w ślinie zdrowego lub padłego zwierzęcia. W Polsce nosicielem wścieklizny są przede wszystkim lisy, sarny, wiewiórki, rzadziej szczury. Wirus atakuje układ nerwowy. Pies ma ślinotok, napady szału, wodowstręt. W razie kontaktu z chorym zwierzęciem (psem lub kotem) należy natychmiast udać się do lekarza internisty. Choroba tak u zwierząt, jak i ludzi jest śmiertelna.

CHOROBY PASOŻYTNICZE

PASOŻYTY ZEWNĘTRZNE

Pchły

Pchły należą do najważniejszych pasożytów zewnętrznych zwierząt domowych. Jest wiele gatunków pcheł, jednak dla nas najważniejsze są trzy; pchła ludzka, psia i kocia. Różnią się one szczegółami w budowie anatomicznej istotnymi dla entomologów. Dla nas najistotniejsze są preferencje żywieniowe, które wynikają z nazwy. Niemniej jednak każda z tych pcheł może przynajmniej okresowo pasożytować (pić krew) na psie, kocie lub człowieku. A dlaczego? Są to szczegóły istotne dla specjalistów.
Dla nas ważne jest to, abyśmy pamiętali, że pchła na psie, kocie, czy w ostateczności człowieku tylko "żeruje" (pije krew) i "jeździ" (przemieszcza się). Trwa to około 1 godziny w ciągu doby. Skoro resztę życia (pozostałe 23 godziny) pchła spędza w środowisku to wynika z tego, że tak naprawdę jest pasożytem środowiska, a na zwierzęciu tylko jeździ i żeruje.
Dorosłe pchły trzymają się legowisk zwierząt lub innych miejsc w mieszkaniu gdzie przebywają zwierzęta, np. dywany, wykładziny, pokrycia mebli itp. Na zwierzę wchodzą tylko wtedy, gdy są głodne, dlatego też w sierści zwierząt tak rzadko można te pasożyty zobaczyć. Często intensywne inwazje pcheł rozpoznaje się przez wykrycie ich odchodów, które w postaci drobnych, czarnych lub brunatnych ziarenek przyczepione są do skóry lub sierści zwierzęcia.
U pupilów domowych intensywne inwazje są niezwykłą rzadkością, bo jeśli tylko właściciel zobaczy pchły, rozpoczyna akcję ich zwalczania. Jeśli akcja ta prowadzona jest prawidłowo to zwierzę może pozbyć się pcheł na jakiś czas lub na zawsze. Najczęściej jednak właściciel zwierzęcia ogranicza się do zastosowania jednego środka i to tylko na swoim pupilu, zapominając o środowisku. Wtedy dochodzi do ograniczenia populacji (ilości) pcheł i stają się one niewykrywalne ani przez oglądanie sierści, ani przez "test poszukiwania pchlich odchodów".
Pomimo ograniczenia ilości pcheł, która staje się niewykrywalna dla oka właściciela zwierzę ma jednak objawy inwazji pchlej (drapie się, wylizuje i wygryza). Mając tak zachowujące się zwierzę właściciel nie jest usatysfakcjonowany, krytykuje ostatnio zastosowany środek przeciwpchelny i poszukuje nowego, (z którym sytuacja może się powtórzyć), albo trafia do lecznicy dla zwierząt gdzie dowiaduje się, że jego pupil ma dalej pchły i że zwierzak drapie się, wygryza i wylizuje nie, dlatego, że pchły po nim chodzą, ale dlatego że gryząc wstrzykują swoją ślinę, która jest silnym alergenem i wywołuje ten zespół objawów prowadzący aż do samookaleczeń. Do tak silnego rozwinięcia się alergii nie potrzeba "armii" pcheł, wystarczą w środowisku zwierzęcia dwie lub trzy pchły, a u alergików wystarczy jedno ukąszenie, aby doszło do objawów silnej alergii trwającej tygodniami, która bez odpowiednich środków antyalergicznych może doprowadzić do kresu wytrzymałości psychicznej zwierzaka i właściciela, który ma dość słuchania jak jego pupil skrobie się stukając nogą po podłodze nawet w nocy, wygryza swoją sierść i skórę, w skrajnych przypadkach robiąc sobie rozległe rany, które zakażone bakteriami z własnych zębów i łap stają się prawdziwym "ogrodem zoologicznym", gdyż z tych sączących ran wyhodować można w końcu prawie wszystko, co odkryła dotychczas bakteriologia, mikologia i parazytologia (z nużeńcem włącznie).
Leczenie takich zmian na skórze trwa całymi miesiącami towarzysząc często psu do końca jego dni i okrywając w oczach właściciela kompromitacją medycynę weterynaryjną. Obiektywna prawda jest taka, że to właściciel nie zdając sobie sprawy i żyjąc w fałszywym przekonaniu, że kto, jak kto, ale jego pupilek pcheł mieć nie może, bo on - właściciel ich nie widzi, a jeśli już jego zwierzę się drapie to myśli, iż zastosowany przez niego szampon przeciwpchelny lub puder sprawę pcheł rozwiąże na zawsze. Tymczasem problem zwalczania pcheł jest o wiele poważniejszy i bardziej złożony. Najlepiej zabezpieczać zwierzaka od pierwszych dni jego życia środkami długo działającymi (jeden miesiąc) uparcie to powtarzając do późnej starości i nie zapominać także o stosowaniu środków przeciwpchelnych w otoczeniu psa (w środowisku). Wynika z tego, że zwalczać pchły należy dwutorowo:
1) na zwierzęciu
2) w mieszkaniu, w którym żyje zwierze.
Na zwierzę należy stosować środki takie, które nie dopuszczają do pokąsania przez pchły, a ich działanie utrzymuje się długo. Należą do nich obroże przeciwpchelne oraz środki nowocześniejsze (spot on - wylewane na skórę), które zastosowane na zwierzę łączą się z jego tłuszczem naskórkowym, "rozpływają się" w tym tłuszczu i są na zwierzaku nie szkodząc mu około 1 miesiąca. Przewaga tych środków nad obrożami jest taka, że zwierzę nie odczuwa ich istnienia, ponieważ nie emitują zapachów przeszkadzających zwierzęciu i nie mogą ulec zgubieniu gdyż są trwale połączone z jego naskórkiem.

Kleszcze
Kleszcze są to drobne pajęczaki żyjące w lasach, parkach, zakrzewionych łąkach. Do swojego rozwoju potrzebują żywiciela ciepłokrwistego, którym mogą być nasze zwierzaki bądź my sami. Kleszcze z drzew opadają niczym komandosi na plecy naszych pupili. Następnie poszukują najdelikatniejszych rejonów skóry, aby mogły się przyssać i napoić ciepłą krwią. W fazie ataku są malutkimi stworzonkami wielkości łebka od szpilki by po kilku dniach balangi osiągnąć wielkość dużej jagody. Najedzony kleszcz odpada i dalej na łonie przyrody odbywa dalszy swój cykl rozwojowy. Wydawało by się że cóż takiego - sam się przyczepi, sam się odczepi i po sprawie. Niestety tak nie jest. Najmniej przykrymi konsekwencjami jest świąd i zmiany skórne związane z mechanicznym uszkodzeniem skóry. Kleszcze w swej ślinie potrafią przenosić groźne bakterie i pasożyty:

Kleszcze zarażone tym pierwotniakiem występują przede wszystkim na wschód od Wisły oraz na Pomorzu. Chociaż są bardzo ekspansywne i co roku zdobywają nowe przyczółki.

Babesia
Najpoważniejszym z nich jest pasożyt z rodziny pierwotniaków Babesia . Jak to "pierwotniak" potrafi poczynić wiele szkód w naszym organizmie. Rozwija się w naszych krwinkach powodując ich rozpad. Choroba zwana piroplazmozą wywoływana przez tego pasożyta objawia się bardzo wysoką gorączką, krwiomoczem, żółtaczką. Ma bardzo często gwałtowny przebieg i jeśli nie jest leczona na początku objawów najczęściej kończy się śmiercią.

Borelioza
Drugim poważnym schorzeniem jest choroba bakteryjna wywołana przez krętka (bakteria) Borelioza . Jest to choroba przewlekła, która objawia się zapaleniem stawów i przewlekłymi kulawiznami.

Jak zatem walczyć z kleszczami?

Pierwsza rzecz:
Kleszcza, który jest w skórze należy usunąć.
Kiedyś zalecono smarowanie go masłem, eterem lub alkoholem, aby go udusić, uśpić lub upić. Efekt jednak był taki, że przed śmiercią kleszcz w postaci wymiotów wydalał toksyczne substancję do organizmu żywiciela. W tej chwili odradza się takie postępowanie. Najlepiej takiego kleszcza po prostu wykręcić tak jak śrubę przy pomocy pęsety wykręcić tak jak śrubę przy pomocy pęsety lekarskiej lub specjalnej pęsety do wyciągania kleszczy.

To po - a co przed?
W tej chwili na rynku jest szereg preparatów różnych firm, które nanosi się na skórę i które działają w organizmie zwierzęcia ok.1 miesiąca. Przy stosowaniu polecanych preparatów nawet jak kleszcz zdoła się przyczepić to po kilku godzinach odpada i nie zdąża zarażać żywiciela. Nie łudźmy się, że obroża kupiona w supermarkecie za 6 zł rozwiąże nasz problem z kleszczami. Odstraszają one trochę pchły na kleszcze w ogóle nie działając.

PASOŻYTY WEWNĘTRZNE

Glisty

Glista psia - (Toxocara canis): pasożyt wewnętrzny zwierzęcy (występuje u psów, jak również u lisów i wilków) przenoszony również na człowieka. Siedliskiem jego dorosłych postaci jest przewód pokarmowy.
Człowiek jest żywicielem niespecyficznym, gdyż pasożyt ten nie osiąga on w organizmie ludzkim dojrzałości. Samica glisty psiej składa w przewodzie pokarmowym jaja, które opuszczają organizm żywiciela wraz z kałem. W sprzyjających warunkach środowiskowych po kilkunastu dniach z jaja wykształca się larwa, która przybiera postać inwazyjną. Toxocara canis jest najczęściej stwierdzana u szczeniąt, choć i osobniki dorosłe też bywają zarażone.

Tasiemce
Pasożyty te, podobnie jak glisty, żyją w jelicie cienkim. Główka pasożyta za pomocą haczyków i przyssawek przyczepia się do ścianki jelita. Rozwój tasiemca wymaga udziału tzw. żywiciela pośredniego, w którego ciele następuje rozwój larwalny. Żywicielem pośrednim jest pchła, jednak pies może zarazić się innymi rodzajami tasiemca poprzez zjedzenie zakażonego mięsa (wołowina, wieprzowina, ryby, króliki itp.) Należy, więc żywiąc psa tradycyjnie, szczególną uwagę zwracać na pochodzenie mięsa. Człony tasiemca wydalane są z kałem. Często można je zauważyć przyklejone do sierści. Przypominają ziarenka ryżu. Wydalanie członów następuje cyklicznie, w miarę dojrzewania jaj. Dlatego mogą zostać niezauważone przez niedoświadczonego właściciela.

do góry

WYCHOWANIE

Zasady podstawowe

Pies nie ma poczucia dobra i zła uczy się nie w wyniku przeświadczenia i pojęcia o tym, co jest właściwe i odpowiednie, lecz w wyniku jego przeżytych doświadczeń indywidualnych. Odróżnia on zaistniałe sytuacje w wyniku schematu 'to mi wolno' lub 'tego mi nie wolno', a proces ich odróżniania rodzi się i utrwala w wyniku odbioru przez psa naszych reakcji na jego działania, czyli pochwały, nagany lub kary. Psychiczne zdolności psa nie dają mu raczej możliwości bardziej drobiazgowego kojarzenia i pojmowania istniejących sytuacji oraz zdarzeń zachodzących w otaczającym go świecie.

Konsekwencja naszego postępowania jest najważniejszym wymogiem, jaki musi być spełniany, aby proces wychowania psa okazał się skuteczny. Jeżeli postępujemy niekonsekwentnie, dezorientujemy psa i utrudniamy lub nawet uniemożliwiamy w ten sposób uzyskanie dobrych wyników tresury. Powtarzając często nasze polecenia ułatwiamy psu ich zapamiętywanie i utrwalenie w jego świadomości tego, co mu wolno, a czego nie wolno. Ponieważ pies nie jest w stanie zdać sobie dokładnie sprawę z kolejności następujących po sobie wydarzeń, nasza reakcja na takie czy inne jego zachowanie się powinna następować natychmiast, gdyż pochwałę naszą lub naganę pies odnosi wyłącznie do tego, co uczynił przed chwilą.

Pochwała lub nagroda
Jeśli psa chwalimy, jest to dla niego dowód, że uczynił coś prawidłowo. Pies z natury chce, aby jego pan był zadowolony. Nasza pochwała skłania go do tego, aby w przyszłości w podobnej sytuacji zachować się dokładnie tak samo. Pies bardzo lubi, gdy dajemy wyraz naszemu zadowoleniu z jego aktualnego zachowania się. Na słowa pochwały reaguje on na przykład 'tylko' krótkim, radosnym merdaniem ogona. Im mocniej wyrażona jest nasza pochwała, tym większa będzie jego radość: może się ona nawet przejawiać w dzikim tańcu nieokiełznanej radości, zakończonym stumetrowym biegiem. Tak więc, stosując samemu odpowiednio narastające stopniowanie naszych pochwał, możemy uzyskać pożądany efekt wychowawczy. Na wszelkie pochwały pies jest równie łasy jak człowiek.

Nagana
Za pomocą nagany, z użyciem głosu lub gestu, informujemy psa o naszym niezadowoleniu. Pod wpływem ostrej tonacji naszego głosu i krótkiego, energicznego 'fe!' pies pojmuje wkrótce, że jego zachowanie było niewłaściwe. Kiedy zamierzamy naszego Yorka wyłajać, należy starać się, żeby patrzył nam wtedy w oczy. W razie potrzeby ustalamy odpowiednio pozycję jego głowy, przytrzymując ją w razie potrzeby za sierść na brodzie. Wyraźną oznakę świadczącą o tym, że nasza nagana dotarła do 'adresata', stanowi oklapnięcie ku tyłowi jego małżowin usznych. Jeżeli po ostrej naganie pies 'obrażony' kryje się w swojej leżance, nie należy biec za nim. Żaden członek naszej rodziny nie powinien go wtedy tulić ze współczuciem .Po jakimś czasie pies sam zapomni o gniewie.

Kara
Pies wprowadza nas w przykre zaskoczenie, jeżeli lekceważy ustalone od dawna zasady lub nieodpowiednim zachowaniem stawia się w sytuacji dla niego niebezpiecznej. Kara musie więc zawierać jakieś elementy szczególne. Tylko wtedy cała sytuacja zostanie utrwalona w pamięci psa, pozostawiając w niej niezatarty ślad. Dlatego właśnie pies będzie starał się unikać jej w przyszłości. Uderzenie psa zwiniętą gazetą ma tylko wtedy sens, jeżeli nastąpi ono natychmiast po przewinieniu psa, to znaczy tak prędko, że może być przez niego skojarzone w czasie z niedozwolonym zachowaniem się. Jeżeli użycie gazety ma nastąpić z minimalnym nawet opóźnieniem, znacznie skuteczniejszy będzie bezpośredni i szybki klaps zadany dłonią. Przekonanie, że wskutek tej kary pies zaczyna lękać się ręki swojego pana, nie znalazło potwierdzenia.

Utrzymywanie czystości w mieszkaniu
Szczenięta, które były przez hodowcę trzymane w mieszkaniu, przeważnie są już przyzwyczajone do załatwiania swoich potrzeb na gazetach. Szczenięta te wiedzą, że nie należy załatwiać się wszędzie tam, gdzie się akurat znajdują .Na początku szczeniętom rozkładamy gazety na odpowiednio dużej powierzchni podłogi, aby ułatwić im w nowym otoczeniu odnalezienie miejsca do załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych, a potem stopniowo zmniejszamy powierzchnię pokrytą gazetami, aż zostanie tylko niewielki kawałek. Jeżeli jednak zamierzamy od razu przyzwyczaić szczenię do załatwiania się na dworze, wówczas ilekroć zauważymy, że szczenię szuka miejsca, aby się załatwić, trzeba je czym prędzej wziąć na ręce i wynieść na dwór.Za prawidłowe załatwienie sprawy powinniśmy szczenię pochwalić, przez pewien czas można nawet nagradzać je smakołykami, które powinniśmy zabierać ze sobą na spacery.

Rygory domowe
Każdego psa żyjącego w rodzinie musimy nauczyć przestrzegania wielu reguł. Pozwoli to uniknąć w życiu codziennym wielu kłopotów.

Te reguły to:

- Pies musi zachowywać czystość w mieszkaniu!

- Psu nie wolno żebrać przy stole. Nie należy go więc podczas naszego posiłku czymkolwiek częstować. Wtedy pies nie nabierze przykrego nawyku żebrania. Pies może dostawać swój pokarm w tym samym czasie co cała rodzina, ale zawsze we własnej misce stojącej na podłodze.

- Psu nie wolno 'podkradać' jedzenia. To co znajduje się na stole powinno stanowić dla psa 'tabu'. Jeżeli jednak w niedozwolony sposób zdarzyło mu się coś wziąć, nie należy lekceważyć tego faktu i śmiać się z tego, nawet, jeżeli okoliczności są zabawne. Psu trzeba zdobycz od razu odebrać i zganić go.

- Pies nie powinien interesować się, a tym bardziej bawić elementami wyposażenia mieszkania ani np. porzuconymi częściami garderoby gospodarzy. Jeżeli zdarzy się, że zostanie na tym przyłapany, należy na niego nakrzyczeć i zniechęcić do takich 'zabaw'

Chodzenie psa na smyczy

Chodzenie na smyczy jest dla niektórych szczeniąt niczym wspinaczka po górach! Oto więc kilka wskazówek, jak postępować, aby wasz mały ulubieniec jak najłatwiej oswoił się ze smyczą.
Aby szczenię przyzwyczaiło się do noszenia obroży można użyć zwykłego paska od zegarka na rękę. Najlepiej nałożyć go szczenięciu już podczas jego pierwszej podróży, czyli podczas jego przewozu do nowego domu. Szczenię będzie wtedy pod działaniem tak wielu wrażeń, że prawie jej nie zauważy.
Obroża i smycz już od samych początków wychowywania szczenięcia powinny mu kojarzyć się z przyjemnymi wrażeniami. Dlatego wskazane jest uczepienie smyczy u obroży, kiedy akurat bawimy się z pieskiem albo, gdy podajemy mu jedzenie.
Nim pierwszy raz wyprowadzisz swego pieska na smyczy powinien on już wcześniej swobodnie biegać po mieszkaniu z przyczepioną smyczą. Ta ciągnąca się za nim smycz nie powinna już budzić w nim niepokoju.
Pierwszy spacer ze szczenięciem nie powinien odbywać się na zbyt ruchliwej ulicy, lecz nieco na uboczu. Jeżeli szczenię trzymane na smyczy przejawia strach i staje w miejscu, nie trzeba zbliżać się do niego, lecz zachęcać je, aby do nas podeszło. Gdy to zrobi chwalimy je i głaszczemy.
W czasie pierwszych dni chodzenia można bez wahania pozwolić szczenięciu, by samu wybierało kierunek marszu. Nie trzeba umacniać w nim wrażenia, że smycz ogranicza jego swobodę ruchu. Lepiej niech ma pozorne uczucie, że może chodzić, że chce, jednocześnie czując bezpieczeństwo wynikające z bliskiej obecności swojego pana.

Agresja i niepożądane szczekanie
Mimo wszystkich zalet, jakie posiada ta rasa, należy otwarcie przyznać, że Yorki przejawiają skłonności do szczekania i zaczepiania. Raczej nie uda się 'przestroić' Yorka na spokojnego psa kanapowego. Jednak można nim tak pokierować, żeby jego szczekanie ograniczyć tylko do określonych sytuacji. Najważniejsza zasada to konsekwencja w postępowaniu! Już od pierwszych poszczekiwań małego szczenięcia, trzeba dać mu odczuć, że takie zachowanie jest nie na miejscu. Nawet wesołą zabawę trzeba przerwać, jeśli szczenię zachowuje się zbyt głośno, kontynuujemy dopiero, gdy się uciszy.Szczekanie podczas zabawy powinniśmy przerwać znaczącym 'fe', a jeśli to nie pomaga, zamykamy palcami pysk psa. Ten wychowawczy chwyt szczenię zna z dzieciństwa, gdyż stosowała go jego matka, aby przywołać je do porządku, tyle, że używała w tym celu własnego pyska. Po pewnym czasie powinna wystarczać sama komenda pana. Powinno się absolutnie zabronić psu oszczekiwania oraz napastowania psów większych od niego, ponieważ reakcja przeciwnika może być bolesna.

Posłuszeństwo i komendy

Niestety, wielu posiadamałch psów jest zdania, że tylko duże psy należy uczyć posłuszeństwa. Uważają oni,że maluchy nie są wstanie się tego nauczyć i nie należy od nich tego oczekiwać. Przekonanie to jest całkowicie niesłuszne, a jednym z ważnych zamierzeń każdego posiadacza psa powinno być wychowanie go w należytej karności, bez względu na rozmiary i rasę. W ostatecznym efekcie zyskuje na tym także sam pies, bowiem możemy pozostawić mu więcej swobody.

Aby Twój pies był naprawdę posłuszny, należy przestrzegać następujących zasad:

Jeżeli wydałeś psu jakiś rozkaz, musi on być wykonany niezależnie od wszelkich okoliczności. Musisz być przy tym konsekwentny, w przeciwnym razie posłuszeństwo psa szybko przeminie.

Nie należy uczyć młodego psa karności zbyt długo, czyli za jednym razem nie więcej niż 5 minut. Tylko wyjątkowo można ten czas przedłużyć do 20 minut, ale gdy tylko pies zaczyna przejawiać objawy znużenia, należy przerwać naukę.

Najlepiej przeprowadzać ćwiczenia w miejscu, gdzie nic nie rozprasza uwagi psa.

Najlepiej jest uczyć psy w wieku 5-12 miesięcy.

Nauczenie psa prostych komend wcale nie jest trudne i zajmuje kilka dni.

Komendy "Chodź do mnie!" dobrze jest uczyć psa na dworze, trzymając go na samozwijającej się smyczy. Gdy szczenię nieco się oddali wołamy je do siebie, jeśli nie reaguje, delikatnie szarpiemy smyczą. Kiedy wykona polecenie chwalimy go i częstujemy smakołykiem.

Aby pokazać psu, o co chodzi w komendzie "Siad!" powinniśmy mówiąc to, sami posadzić psa. Kilka kolejnych razy mówiąc "Siad!" naciskamy psu na zad, aż do momentu, kiedy zrozumie, o co nam chodzi. Po każdym prawidłowo wykonanym poleceniu chwalimy psa, głaszczemy i częstujemy przysmakiem.

Naukę polecenia "Leżeć!" powinniśmy rozpocząć gdy pies, już dobrze opanował komendę 'siad'. Sposób postępowania jest podobny jak przy nauce komendy "siad"

Jeśli jesteśmy bardziej wymagający wobec naszego psa, przyda nam się książka o wychowaniu psów. Oczywiście nie musi to być książka o danej rasie, którą posiadamy, postępowanie przy szkoleniu jest praktycznie takie same przy każdej z ras i nie ras ;)

Życzę powodzenia......

do góry

GDZIE KUPIĆ PSA ?

Wiadomo...u hodowcy...jednak nie wszyscy o tym wiedzą....dlatego chciałabym opisać wszystko co myślę, na temat zakupu psa rasowego...?

Pierwszą zasadą jest to, aby nie kupować psa bez zastanowienia! Powinniśmy ustalić czy zamiar zakupu psa odpowiada wszystkim członkom Naszej rodziny?

Na wstępie, Naszych poszukiwań psiego przyjaciela...nie udajemy się na "zakupy" do sklepów zoologicznych, na giełdy, bazary i nie kupujemy psa z bagażnika, lub z pudelka na wystawach ...w takich miejscach zapewne nie znajdziemy zdrowego i rasowego psa!!!

Należy się udać do prawdziwego hodowcy...i tu nasuwa się pytanie...

Jak rozpoznać "dobrego" od takiego sobie, czy nawet "złego" bądź fatalnego hodowcy???

Czytając przepisy Związku Kynologicznego możemy łatwo wywnioskować, że w Polsce hodowcą może stać się - KAŻDY!!!

Wystarczy: posiadać rasową sukę, która chodziła na wystawy( min 3) i uzyskała status suki hodowlanej, potem dopuszczamy ją do reproduktora, chowamy szczenięta, zgłaszamy do ZK propozycje Swojego przydomka hodowlanego, zostaje Nam przydzielony i wedle regulaminu ZK jesteśmy hodowcami... czy aby na pewno???

Jako wielki miłośnik psów ( nietylko Yorkshire Terreirów i Akit ), głośno oświadczam, że NIE !

Hodowla w moim pojęciu, to kilka suk jednej rasy w ręku doświadczonego właściciela, który starannie dobiera psy, by uzyskać jak najlepsze potomstwo, opiekuje się suką podczas ciąży i porodu, a następnie troskliwie odchowuje szczenięta. Jest w Polsce kilkuset takich hodowców, w każdej rasie przynajmniej po kilku. Zwierzęta mieszkają razem z właścicielami w domu czy mieszkaniu, są zadbane, doglądane, rozmnażane rzadko i w bardzo przemyślany sposób. Taka hodowla wymaga mnóstwa czasu i pieniędzy, stąd hodowcy tacy nie traktują jej zawodowo - dawniej funkcjonowała nawet nazwa "hodowla amatorska". Pasjonaci z reguły traktują psy jak bardzo angażujące hobby i nie liczą na znaczące dochody (a jeśli już jakieś będą - to i tak pochłoną je wystawy psów...). Na całym świecie takie niewielkie hodowle mają największe osiągnięcia w hodowli psów rasowych: to z nich wywodzą się najsłynniejsze zwierzęta, wspominane później przez lata. Hodowla jest nie tyle rzemiosłem, co sztuką, i najlepsze psy rodzą się z bardzo przemyślanych i wyszukanych skojarzeń, co z reguły wiąże się z ogromnymi nakładami finansowymi. Taki szlachetny miłośnik kynologii nie zawaha się ani przez moment, gdy przyjdzie mu szukać idealnego partnera dla swej suki w innym mieście, a nawet w innym kraju. Oczywiście, istnieje na świecie sporo hodowli (zwanych kennelami), w których jest wiele psów, a zwierzęta z nich wychodzą dobrze rozwinięte psychicznie i wolne od wad fizycznych. Pamiętać jednak trzeba, że w takich kennelach właściciele pracują 24 godziny na dobę, nieustannie zajmując się swoimi szczeniakami, starannie dobierając pary hodowlane i inwestując w to bardzo duże pieniądze (stąd szczenięta z takich hodowli są generalnie sporo droższe niż przeciętni przedstawiciele rasy i w zasadzie kupują je tylko doświadczeni hodowcy i wystawcy poszukujący wyjątkowych zwierząt hodowlanych ).

Teraz... może druga strona medalu...

"Polski kennel"

W Polsce nie ma jeszcze takich warunków i nie ma wielu takich hodowli. "Polski Kennel" to trzymanie kilkunastu suk, z reguły kilku odmiennych ras, mnożonych tak często, jak tylko przepisy na to pozwalają. Rzeczywiście, właściciele takich "hodowli" starają się wyprodukować w jak najkrótszym czasie jak największą liczbę ledwo zadowalających szczeniąt, by stosunkowo szybko sprzedać je z niewielkim choćby zyskiem. Ponieważ szczeniąt jest wiele, to i dochody nie takie małe. Presja finansowa powoduje, że Ci pseudohodowcy, podobnie jak wszelcy inni producenci, starają się zmniejszyć swe koszty, szczenięta karmione są kiepsko, szczepione tylko wtedy, gdy jest to absolutnie niezbędne, a troska o przychówek sprowadzona do kompletnego minimum. To z takich "hodowli" biorą się psy zacharłaczone, z wyraźnymi znakami krzywicy czy innej choroby okresu wzrostu, niedodbane w najważniejszym okresie szczenięctwa. Nikt nie ma czasu, by doglądać szczeniąt, zwłaszcza, gdy jest ich równocześnie kilkanaście lub jeszcze więcej.

Dla takich fabryk charakterystyczne jest, że mają one kilkanaście rozmaitych ras, z reguły tych, które są albo właśnie modne (w tej chwili w naszym kraju to labradory, Yorkshire teriery , golden retrievery czy beagle). Najczęściej psy w takich fabrykach trzymane są w klatkach niczym zwierzęta w zoo, człowieka widzą tylko wtedy, gdy wstawia do kojca miskę z żarciem, a podstawowe pytanie, jakie zadaje sobie właściciel, to kwestia, czy szczeniaki schodzą , tj., czy łatwo je jak najszybciej sprzedać. Oczywiście, nie znaczy to, że jeśli ktoś trzyma swe psy w kojcach, to nie jest hodowcą z prawdziwego zdarzenia - trudno wyobrazić sobie choćby 3 wielkie bernardyny trzymane w niewielkim mieszkaniu w śródmieściu, choć znane są i takie wypadki. Rozstrzygający jest tu stosunek właściciela do jego psów i rodzaj psychicznego kontaktu pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, a to łatwo sprawdzić już po kilku minutach rozmowy.

Gazety pełne są ogłoszeń "Yorkshire teriery maleńkie bez rodowodu sprzedam", co jest naturalną reakcją na dość surowe warunki dopuszczenia do hodowli, stawiane przez Związek Kynologiczny. Bardzo często "bez papierów" sprzedawane są psy, które nigdy nie zostałyby zaakceptowane przez jakichkolwiek kynologów. Zdarza się, że są to zwierzęta z wadami utrudniającymi lub wręcz uniemożliwiającymi długie szczęśliwe życie (u yorków choćby będą to niewykształcone rzepki kolanowe czy nie pozarastane ciemiączka. O ile z niewłaściwym zgryzem żyć można, o tyle wady rzepek kolanowych utrudniają chodzenie, a nie zarośnięte ciemiączko sprawia, że najmniejszy uraz głowy grozi śmiercią).

Fabryki szczeniąt

Oczywiście, psy są w takich warunkach traktowane jak każdy inny towar, co oznacza, że "zwierzęta przeterminowane", psy, które przestały być słodkimi szczeniaczkami, są po prostu usypiane. Nie warto także nawet zastanawiać się, co dzieje się w "fabrykach szczeniąt" z psami, na które moda przeminęła lub, które nadmiernie eksploatowane zestarzały się... Na całym świecie właściciele takich "fabryk" są usuwani z szanujących się organizacji kynologicznych, czym nie przejmują się wcale i wciąż produkują tabuny "ślicznych zwierzątek bez rodowodu". Stałymi odbiorcami towaru są sklepy ze zwierzętami, oferujące szczenięta i młode psy za bezcen.

"Giełdy zoologiczne", na których w fatalnych warunkach sprzedawane są fatalne zwierzęta - a każda giełda to miejsce, gdzie panują wszelkie możliwe choroby, bo towar swój wystawiają tam właśnie "fabryki szczeniąt". Nawet reklamowane dyżury weterynaryjne są bardziej fikcją niż rzeczywistą kontrolą.

Najgorsze jest, że z punktu widzenia prawa "fabryki szczeniąt" to także są hodowle, a nie jest hodowcą miłośnik psów, trzymający 3 czy cztery psy-reproduktory. W myśl przepisów hodowca musi być właścicielem suki! Na szczęście język potoczny nie czyni tu specjalnego rozróżnienia, co tylko potwierdza fakt, że właściciele reproduktorów także często oferują na sprzedaż szczenięta: to te zwierzęta, które odebrali od hodowców w ramach rozliczenia się za udostępnienia psa do hodowli.

Jeśli zatem ktoś szuka hodowli, to warto przede wszystkim powiedzieć mu, by szukał fanatyka, miłośnika psów w ogóle, a "swojej rasy" zwłaszcza, albo by szukał "miłych ludzi z jedną miłą suczką", a wystrzegał się szumnie reklamowanych "profesjonalnych hodowli psów wielu ras".

PO, CO NAM RODOWÓD?
Kiedy planujemy kupno psa określonej rasy, często myślimy: " po co mi rodowód, pies bez rodowodu jest tańszy , i tak nie będę chodziła na wystawy"

To tylko pozory! Rodowód psa nie tylko daje gwarancję, że szczenię pochodzi od rasowych rodziców, ale także zwiększa szansę, że rodzice byli w dobrej formie, a szczeniaki zostały należycie odchowane.

Szczenięta bez rodowodu oferowane w ogłoszeniach prasowych przypominają te rodowodowe, ale tylko zewnętrznie (a co z nich naprawdę wyrośnie, dowiedzieć się będzie można dopiero za rok). Pochodzą od rodziców, których psychiki nikt nie kontrolował, bywają, więc obarczone dziedziczną tchórzliwością lub nadmierną agresją (często także wynikającą ze strachu).

Brak najmniejszej nawet kontroli sprawia, że łatwo można w ten sposób kupić zwierzę chore, którego leczenie będzie nas kosztować dużo drożej niż to, co zaoszczędziliśmy na rodowodzie .

Podobne problemy czekają nas, gdy kupimy psa na giełdzie zoologicznej czy na targu. Weterynarze twierdzą, że od lat nie ma już w Polsce większych kłopotów z nosówką, a jedyne zwierzęta, które trafiają z tą chorobą do ich gabinetów, to właśnie psy kupione na targowiskach lub giełdach, najczęściej przywiezione zza wschodniej granicy.

Jeśli zatem chcemy kupić psa, poszukajmy jak najlepszej hodowli psów rasowych. Po zasięgnięciu języka w oddziale Związku Kynologicznego sporządźmy listę hodowców wchodzących w rachubę i... dzwońmy do nich, zadając masę wszelakich pytań.

W czasie tej rozmowy spróbujmy ustalić, czy hodowca jest Hodowcą, miłośnikiem rasy, lekko postrzelonym fanatykiem, czy też obchodzą go głównie pieniądze.

NAJWAŻNIEJSZE ZDROWIE I CHARAKTER
Należy założyć, że wszystkie sprzedawane szczenięta są w nienagannej formie zdrowotnej. Poważny hodowca nie wciśnie nikomu chorego szczeniaka. Ochrona szczeniąt przed chorobami jest konieczna i wymaga wielu zachodów, dlatego większość hodowców nie pozwala gościom brać na ręce piesków i nie zdziwmy się, jeśli będziemy proszeni o zdjęcie butów i staranne umycie rąk!

Jeśli dojdzie do konkretnej rozmowy o kupnie, dobrym obyczajem jest zaproponowanie hodowcy zawarcia pisemnej umowy kupna -sprzedaży (większość renomowanych hodowców sama wychodzi z taką propozycją).

Przy rasach wymagających skomplikowanej pielęgnacji trzeba koniecznie wypytać szczegółowo hodowcę i uzyskać od niego obietnicę porady w razie kłopotów.

Ocena charakteru szczeniaka jest trudna, zwłaszcza dla laika. Opisywany w niektórych książkach prosty test najczęściej polega na próbie przestraszenia zwierząt i wybraniu tego, które przestraszy się najmniej. Istnieje wiele innych sposobów oceny psychiki, zazwyczaj opartych na codziennej obserwacji. Warto porozmawiać o tym z hodowcą i zdać się na jego opinię.

Podczas wizyty u hodowcy trzeba dowiedzieć się od niego, dlaczego zdecydował się na taki dobór rodziców szczeniąt, podpytać o osiągnięcia wystawowe i hodowlane obojga z nich, o ewentualne dyplomy wyszkolenia.

Kiedy jesteśmy pewni, że "ta rasa i żadna inna", że "ten szczeniak i żaden inny", to trzeba się będzie zająć już tylko przygotowaniami do sprowadzenia do domu nowego mieszkańca

Źródło...artykuł Pana Adama Janowskiego (zgadzam się z nim w pełni).

do góry

PASZPORT DLA PSA

Od dnia 3 lipca 2004, aby podróżować po Europie z naszym pupilem musimy zaopatrzyć go w specjalny "zwierzęcy" paszport. Paszport ma zunifikowany wzór zgodny z wymogami UE. Zawiera m.in. zdjęcie zwierzęcia, dane właściciela, listę szczepień i badań, numery i daty umieszczenia tatuażu oraz microchipa.

 

do góry

SKĄD SIĘ BIORĄ PSY BEZ RODOWODU ?

1. Gdy rodzice posiadają rodowód, ale są chore (choroby oczu, dysplazja, rozszczep podniebienia, jak i również inne choroby, których nosicielstwo powoduje wykluczenie psa z hodowli).

2. Gdy rodzice mają uprawnienia hodowlane, lecz zbyt często są rozmnażane (jeden miot rodowodowy, a drugi nie), suka, która zbyt często rodzi szczenięta nigdy nie da zdrowego miotu. Jej dzieci będą słabsze, a tzw. "hodowca" jest nastawiony tylko na zysk i nie zapewni im należytej opieki, ponieważ wszystko kosztuje...dobra karma, odrobaczanie, witaminy itd.

3. Gdy rodzice szczeniąt są rodowodowi, lecz są egzemplarzami lękliwymi, agresywnymi czy też niezrównoważonymi (takie i inne wady charakteru uniemożliwiają przejście testów psychicznych - u ras, u których są wymagane).

4. Prawdą jest to, iż im więcej pokoleń nie posiada rodowodu, tym większe prawdopodobieństwo, że nagromadzenie cech negatywnych będzie większe.

Szczenię po rodzicach bez uprawnień musi być w jakiś sposób "wadliwe " !!!

do góry

REGULAMINY

REGULAMIN HODOWLI PSÓW RASOWYCH

§ 1
Regulamin Hodowli Psów Rasowych wprowadza się na podstawie § 28 pkt. 10 Statutu Związku Kynologicznego w Polsce, zwanego dalej Związkiem.

§ 2
Hodowla psów rasowych prowadzona przez członków Związku jest hodowlą amatorską.

§ 3
Celem hodowli jest doskonalenie poszczególnych ras psów pod względem cech fizycznych, psychicznych i użytkowych z uwzględnieniem podstaw naukowych.

§ 4
Hodowlę psów rasowych w Polsce ukierunkowuje Zarząd Główny Związku poprzez powoływane przez siebie: Główną Komisję Hodowlaną, Oddziały Związku i Kluby Ras.

§ 5
Hodowcą jest członek Związku, prowadzący hodowlę na terenie RP, zgodnie z przepisami niniejszego Regulaminu, posiadający jedną lub więcej suk hodowlanych oraz zatwierdzony przydomek hodowlany.

§ 6
Nadzór nad przestrzeganiem Regulaminu Hodowli Psów Rasowych należy do Zarządu Głównego (za pośrednictwem Głównej Komisji Hodowlanej) i Zarządów Oddziałów Związku (za pośrednictwem Oddziałowych Komisji Hodowlanych).

II. Przydomki hodowlane        

§ 7
1. Członek Związku, rozpoczynający prowadzenie hodowli jest zobowiązany wystąpić o zatwierdzenie przez Zarząd Główny przydomka hodowlanego. Przydomek zgłasza się za pośrednictwem Zarządu Oddziału na formularzu w dwóch egzemplarzach, z których po zatwierdzeniu jeden otrzymuje hodowca, drugi pozostaje w aktach Oddziału.

2. Zarząd Główny ma prawo odmówić zarejestrowania przydomka, podając hodowcy przyczynę.

3. Przydomek otrzymują wszystkie szczenięta pochodzące z danej hodowli, bez względu na rasę.

4. Brak zarejestrowanego przydomka uniemożliwia wydanie metryk dla szczeniąt.

5. Nazwę psa pisze się dużymi literami, zaś przydomek małymi, np. SMOK z Kordegardy, Prima JUNO. Przydomek hodowlany może być pisany przed lub po nazwie psa, co ustala się przy rejestrowaniu przydomka.

§ 8
1. Przydomek hodowlany zarejestrowany przez Zarząd Główny jest chroniony. Po zatwierdzeniu przydomek może być zmieniony w wyjątkowych sytuacjach, np. jeżeli w zatwierdzonej wersji nie może być zarejestrowany w FCI.

2. Hodowca może, za pośrednictwem Zarządu Oddziału, zgłosić swój przydomek do Zarządu Głównego w celu wpisania go do Międzynarodowego Repertorium Przydomków FCI.

3. Przydomki uznane przez FCI mają pierwszeństwo przed przydomkami zarejestrowanymi wyłącznie przez Zarząd Główny. W razie protestu i na życzenie FCI przydomek krajowy zostanie zlikwidowany, jeśli okaże się identyczny z przydomkiem uznanym przez FCI.

4. Właściciel przydomka ma prawo wziąć na wspólnika pełnoletniego członka Związku. Przedstawicielstwo takiej spółki należy do właściciela przydomka.

5. Nowy właściciel, po przejęciu hodowli, może zachować przydomek w drodze dziedziczenia lub za pisemną zgodą poprzedniego hodowcy, potwierdzoną przez Zarząd Główny Związku. W przypadkach spornych wiążąca jest decyzja Zarządu Głównego.

III. Kwalifikacje hodowlane      

§ 9
Do kwalifikacji hodowlanych zalicza się oceny z wystaw i innych imprez kynologicznych organizowanych przez wszystkie organizacje zrzeszone w FCI.

IV. Suki hodowlane        

§ 10
1. Do hodowli dopuszcza się sukę, która spełnia poniższe oraz inne, zatwierdzone przez Zarząd Główny wymogi, stanowiące załącznik do niniejszego regulaminu:

a) jest zarejestrowana w Związku oraz wpisana do Polskiej Księgi Rodowodowej (PKR) lub Księgi Wstępnej (KW.),

b) ukończyła 18 miesięcy, z wyjątkiem ras wymienionych w § 10 pkt. 2,

c) uzyskała, po ukończeniu 15 miesięcy, w dowolnej klasie, od co najmniej dwóch sędziów, trzy oceny doskonałe  lub bardzo dobre, w tym jedną na wystawie międzynarodowej lub klubowej.

2. Dopuszcza się do pierwszego krycia po ukończeniu 12 miesięcy suki ras wielkogłowych: buldog angielski, buldog francuski, pekińczyk, mops, które w klasie młodzieży od dwóch sędziów uzyskały trzy oceny, co najmniej bardzo dobre. Dalsze używanie suki do hodowli wymaga uzyskania ocen, co najmniej bardzo dobrych po ukończeniu 15 miesięcy, jak, w pkt. 1.c.

3. Kierownik Sekcji (Przewodniczący Oddziałowej Komisji Hodowlanej) potwierdza spełnienie przez sukę powyższych wymogów poprzez adnotację w rodowodzie: "SUKA HODOWLANA" wraz z datą, imienną pieczęcią osoby dokonującej wpisu, pieczęcią Oddziału oraz podpisem. Suka uznana jest za hodowlaną od daty dokonania powyższej adnotacji.

§ 11
1. Sukę hodowlaną przerejestrowaną z innego Oddziału można użyć do hodowli pod warunkiem przekazania między Oddziałami dokumentacji hodowlanej, tzw. karty sztywnej (wzór - zał. nr 8). Przekazanie musi nastąpić w ciągu 30-tu dni, na wniosek Oddziału rejestrującego. W przypadku trudności z przekazaniem wyżej wymienionej dokumentacji Oddział rejestrujący zakłada nową dokumentację hodowlaną na podstawie adnotacji hodowlanych zawartych w rodowodzie.

2. Miot importowanej ciężarnej suki, przerejestrowanej z uznanej przez FCI organizacji, uznaje się na podstawie kwalifikacji hodowlanej tej organizacji. Stałą kwalifikację hodowlaną uzyskuje taka suka, o ile poprzednio spełniała lub uzupełniła, po zarejestrowaniu w Związku, wymogi Regulaminu Hodowli Psów Rasowych ZKwP.

§ 12
1. Oddziałowa Komisja Hodowlana może wnioskować do Zarządu Oddziału o zawieszenie uprawnień hodowlanych suki na okres nie krótszy niż 12 miesięcy w przypadku nie stosowania się hodowcy do wymagań zawartych w niniejszym Regulaminie.

2. Suka traci uprawnienia hodowlane z dniem 31 grudnia roku, w którym ukończyła 8 lat.

3. Oddziałowa Komisja Hodowlana, na wniosek hodowcy, może zezwolić na dalsze używanie do hodowli suki, która ukończyła 8 lat, pod warunkiem, że jest ona w bardzo dobrej kondycji i dawała wartościowe potomstwo.

4. Skreśla się z ewidencji sukę hodowlaną w przypadku ustania członkostwa właściciela, zgodnie z § 18 Statutu Związku.

V. Psy reproduktory         

§ 13
1. Do kryć dopuszcza się psa, który spełnia poniższe oraz inne, zatwierdzone przez Zarząd Główny wymogi, stanowiące załącznik  do niniejszego regulaminu:

a) jest zarejestrowany w Związku oraz wpisany do Polskiej Księgi Rodowodowej (PKR) lub Księgi Wstępnej (KW),

b) ukończył 18 miesięcy,

c) uzyskał, po ukończeniu 15 miesięcy, w dowolnej klasie, od co najmniej dwóch sędziów, trzy oceny doskonałe, w tym jedną na wystawie międzynarodowej lub klubowej,

d) pies zarejestrowany w uznanej przez FCI zagranicznej organizacji i spełniający jej wymogi hodowlane, może być użyty przez członków ZKwP bez dodatkowych wymogów, również jeśli czasowo przebywa w Polsce.

e) reproduktor importowany z zagranicznej organizacji zrzeszonej w FCI jest umieszczany na liście reproduktorów, o ile spełniał poprzednio lub uzupełnił, po zarejestrowaniu w Związku, wymogi Regulaminu Hodowli Psów Rasowych ZKwP.

§ 14
1. Kierownik Sekcji (Przewodniczący Oddziałowej Komisji Hodowlanej) potwierdza spełnienie przez psa powyższych wymogów poprzez adnotację w rodowodzie: "PIES REPRODUKTOR" wraz z datą, imienną pieczęcią osoby dokonującej wpisu, pieczęcią Oddziału oraz podpisem. Równocześnie pies zostaje wpisany na listę reproduktorów, o czym powiadamia się Klub Rasy-Komisję ZG. Pies uznany jest za reproduktora od daty dokonania powyższej adnotacji.

2. Reproduktora przerejestrowanego z innego Oddziału można użyć do hodowli pod warunkiem przekazania między Oddziałami dokumentacji hodowlanej, tzw. karty sztywnej (wzór). Przekazanie musi nastąpić w ciągu 30-tu dni, na wniosek Oddziału rejestrującego. W przypadku trudności z przekazaniem wyżej wymienionej dokumentacji Oddział rejestrujący zakłada nową dokumentację hodowlaną na podstawie adnotacji hodowlanych zawartych w rodowodzie.

§ 15
1. Oddziałowa Komisja Hodowlana może wnioskować do Zarządu Oddziału o zawieszenie uprawnień hodowlanych reproduktora na okres nie krótszy niż 12 miesięcy w przypadku nie stosowania się właściciela do wymagań zawartych w niniejszym Regulaminie.

2. Dla reproduktorów nie ustala się górnej granicy wieku hodowlanego ani limitu kryć.

3. Skreśla się z ewidencji reproduktora w przypadku ustania członkostwa właściciela, zgodnie z § 18 Statutu Związku.

VI. Prawa i obowiązki hodowcy        

§ 16
1. Hodowca ma prawo do:

a) uzyskania porad i wszelkich informacji u kierownika sekcji,

b) dostępu do listy reproduktorów,

c) wyboru reproduktora,

d) odchowania wszystkich urodzonych szczeniąt,

e) zastrzeżenia w metryce, że sprzedawane szczenię jest niehodowlane; zapis ten musi znaleźć się w ewentualnie wydanym rodowodzie.

2. Hodowca ma obowiązek:

a) otoczyć opieką posiadane psy, zapewnić im higieniczne warunki utrzymania i należytą pielęgnację, właściwie żywić, chronić przed przypadkowym kryciem, poddawać szczepieniom ochronnym,

b) upewnić się czy pies, którym zamierza kryć sukę, jest reproduktorem,

c) ograniczyć mioty suki do jednego w roku kalendarzowym,

d) przed planowanym kryciem suki (w kraju lub za granicą) wykupić w swoim Oddziale KARTĘ KRYCIA (wzór) i uzyskać na niej od właściciela reproduktora potwierdzenie krycia; przy kryciu za granicą uzyskać dodatkowo kserokopię rodowodu reproduktora,

e) przed kryciem suki ustalić z właścicielem reproduktora warunki rozliczenia należności za krycie,

f) w ciągu 14 dni powiadomić pisemnie właściciela reproduktora oraz kierownika sekcji w swoim Oddziale o urodzeniu się szczeniąt,

g) złożyć w Biurze Oddziału w stosownym terminie (najpóźniej w dniu przeglądu miotu): odcinek karty krycia (wzór) (w przypadku krycia za granicą dodatkowo kserokopię rodowodu reproduktora), kartę miotu (wzór) oraz potwierdzenie wykonania tatuażu (wzór); złożenie wyżej wymienionych dokumentów jest warunkiem wydania metryk,

h) poddać szczenięta tatuowaniu, które powinno nastąpić najpóźniej w dniu przeglądu miotu. Numeracja tatuaży musi być zgodna z rejestrem prowadzonym w Oddziale, oddzielnie dla każdej rasy; zasady tatuowania określa oddzielna instrukcja,

i) udostępnić Kierownikowi Sekcji (Oddziałowej Komisji Hodowlanej) miot i hodowlę do przeglądu; odmowa udostępnienia miotu do przeglądu uprawnia Zarząd Oddziału do odmowy wydania metryk; w przypadku istotnych wątpliwości Zarząd Oddziału lub Zarząd Główny może zarządzić identyfikację szczeniąt na podstawie badań DNA; brak zgody hodowcy może być podstawą odmowy wydania metryk; protokół przeglądu miotu (wzór) sporządza  się w trzech egzemplarzach, z których oryginał otrzymuje hodowca, jedna kopia pozostaje w aktach Oddziału, zaś drugą kopię Oddział przesyła do Oddziału, w którym zarejestrowany jest reproduktor,

j) wydawać nabywcom szczenięta po ukończeniu 7-miu tygodni wraz z metrykami ( wzór ) i książeczkami zdrowia,

k) uregulować we właściwym terminie zobowiązania wobec właściciela reproduktora, zgodnie z zawartą pisemną umową.

VII. Prawa i obowiązki właściciela reproduktora       

§ 17
1. Właściciel reproduktora ma prawo:

a) odmowy udostępnienia psa do krycia, bez podania przyczyny,

b) pobierać ekwiwalent za krycie na podstawie pisemnej umowy zawartej z hodowcą.

2. Właściciel reproduktora ma obowiązek:

a) otoczyć opieką posiadane psy, zapewnić im higieniczne warunki utrzymania i należytą pielęgnację, właściwie żywić, poddawać szczepieniom ochronnym,

b) udostępniać psa do krycia wyłącznie suk hodowlanych,

c) przed kryciem suki ustalić na piśmie z hodowcą warunki rozliczenia należności za krycie,

d) bezpośrednio po kryciu potwierdzić hodowcy ten fakt w KARCIE KRYCIA (wzór), a jej odcinek złożyć w swoim Oddziale macierzystym w ciągu 14 dni,

e) umożliwić i ułatwić Oddziałowej Komisji Hodowlanej kontrolę warunków utrzymania psa i jego kondycji.

VIII. Ekwiwalent za krycie         

§ 18
Przed dokonaniem krycia, właściciel suki i właściciel reproduktora zobowiązani są ustalić warunki rozliczenia należności za krycie.

IX. Dokumentacja hodowlana         

§ 19
1. Karta krycia, karta miotu, protokół przeglądu miotu oraz potwierdzenie wykonania tatuażu są podstawą do wystawienia metryk, które wydaje Zarząd Oddziału, w którym zarejestrowana jest suka.
W przypadku krycia reproduktorem zagranicznym należy dołączyć kopię rodowodu reproduktora.

2. Karty krycia, karty miotu i metryki są drukami ścisłego zarachowania. Zarząd Oddziału jest zobowiązany prowadzić ewidencję tych druków. Każdy druk musi być opatrzony numerem ewidencyjnym.

§ 20
1. Metryka ważna jest wyłącznie na terenie RP i upoważnia do zarejestrowania psa w jednym z Oddziałów Związku, wpisania go do Polskiej Księgi Rodowodowej (PKR) lub Księgi Wstępnej (KW) i wydania Rodowodu lub Wyciągu z KW.

2. Rodowody psów wpisanych do Polskiej Księgi Rodowodowej (PKR) są podstawą do zarejestrowania psa wyłącznie na terenie RP. Rodowody eksportowe są podstawą zarejestrowania psa w kraju lub za granicą.

3. Dokumentację psów zarejestrowanych w Oddziale Związku stanowią karta sztywna (wzór) oraz kopia rodowodu.

§ 21
Rodowód eksportowy psa/suki wystawiony przez zagraniczną organizację kynologiczną, będącą członkiem FCI (Międzynarodowej Federacji Kynologicznej) lub prowadzącą dokumentację uznawaną przez FCI, musi być za pośrednictwem Biura Oddziału przesłany do Biura Zarządu Głównego w celu nostryfikacji. Rodowód, po wpisaniu do Polskiej Księgi Rodowodowej (PKR) lub Księgi Wstępnej (KW) i opatrzeniu numerem wpisu, zwraca się za pośrednictwem Biura Oddziału właścicielowi psa/suki. Rejestracja psa/suki w Oddziale następuje po nostryfikacji  rodowodu. Numer wpisu do PKR lub KW umieszcza się w dokumentacji psa/suki po numerze rodowodu zagranicznego.

§ 22
1. Księgę Wstępną prowadzi się jedynie dla ras wskazanych przez Zarząd Główny.

2. Do Księgi Wstępnej wpisuje się dorosłego psa lub sukę, których wygląd wykazuje wszystkie cechy określonej rasy, co zostało stwierdzone podczas przeglądu kwalifikacyjnego. Na przeglądzie kwalifikacyjnym wypełnia się "Wniosek o wpisanie psa/suki do Księgi Wstępnej" (wzór). Właściciel psa/suki wpisanego do Księgi Wstępnej otrzymuje Wyciąg z Księgi Wstępnej.

3. Przeglądu kwalifikacyjnego dokonuje Sędzia Kynologiczny odpowiedniej specjalności.

4. Po uzyskaniu pozytywnej kwalifikacji psa/suki do Księgi Wstępnej, właściciel psa/suki zobowiązany jest do dokonania tatuażu zwierzęcia (zgodnie z odrębną instrukcją).

4. Potomstwu psów z KW wydaje się metryki.

5. Psa/sukę, których trzy pokolenia przodków (rodzice, dziadowie i pradziadowie) figurują w KW, wpisuje się do Polskiej Księgi Rodowodowej.

§ 23
Zmiana właściciela psa/suki musi być zgłoszona, w terminie do 14 dni, w Biurze Oddziału celem odnotowania w rodowodzie, na podstawie pisemnej zgody poprzedniego właściciela.

§ 24
O zagubieniu rodowodu lub wyciągu z KW właściciel psa za pośrednictwem Biura Oddziału zawiadamia Zarząd Główny, który unieważnia zagubiony dokument i wydaje nowy z adnotacją "duplikat".

X. Postanowienia końcowe        

§ 25
Szczegółowe przepisy dotyczące dokumentacji hodowlanej i jej obiegu zawarte są w załącznikach stanowiących integralną część niniejszego Regulaminu.

§ 26
1. Do podejmowania decyzji hodowlanych upoważniony jest Zarząd Oddziału na wniosek Oddziałowej Komisji Hodowlanej.

2. W przypadku naruszenia przepisów niniejszego Regulaminu przez hodowców lub właścicieli reproduktorów Zarząd Oddziału, na wniosek Oddziałowej Komisji Hodowlanej, kieruje sprawę do rozpatrzenia przez Oddziałowy Sąd Koleżeński.

§ 27
1. W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych dobrem hodowli psa rasowego, decyzje wykraczające poza zakres ustalony w niniejszym Regulaminie podejmuje Zarząd Oddziału na wniosek Oddziałowej Komisji Hodowlanej.

2. Główna Komisja Hodowlana pełni rolę organu odwoławczego od decyzji Zarządu Oddziału. Pisma odwoławcze składane są za pośrednictwem Oddziału.

3. W przypadku istotnych wątpliwości Zarząd Oddziału lub Zarząd Główny może zarządzić badanie DNA celem ustalenia pochodzenia lub identyfikacji psa.

§ 28
1. Po wykluczeniu członka ze Związku lub ustaniu jego członkostwa na podstawie §18 pkt. 5 Statutu, psy/suki na niego zarejestrowane podlegają skreśleniu z rejestru Związku i nie mogą być przerejestrowanena inną osobę.  Skreślenia dokonuje Zarząd Oddziału i zawiadamia o tym Zarząd Główny oraz Zarządy pozostałych Oddziałów.

2. W okresie zawieszenia w prawach członka, posiadane przez niego psy/suki nie mogą być przerejestrowane na innego członka Związku i używane do hodowli oraz nie mogą brać udziału w wystawach, konkursach i pokazach.

§ 29
1. Regulamin wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku.

2. Unieważnia się Regulamin Hodowli Psów Rasowych zatwierdzony w dniu 1 marca 1999 roku.

Regulamin Wystaw Psów Rasowych

I. Postanowienia ogólne       

1. Organizowanie wystaw i pokazów psów rasowych stanowi zgodnie z § 7 pkt 3 Statutu Związku Kynologicznego w Polsce (zwanego dalej "Związkiem") jedno z najistotniejszych zadań w działalności Związku.

2. Niniejszy regulamin opracowano w oparciu o postanowienia Statutu Związku, uwzględniając przepisy:

a) Statutu Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI),
b) Regulaminu Wystaw Międzynarodowych FCI,
c) Regulaminu Sędziów Kynologicznych,
d) Regulaminu Hodowli Psów Rasowych,
e) Regulaminu Klubu Rasy.

3. Związek organizuje następujące rodzaje wystaw i pokazów:

a) wystawy międzynarodowe (FCI) z prawem przyznawania CACIB-u,
b) wystawy krajowe,
c) wystawy klubowe,
d) wystawy championów,
e) pokazy popularyzujące psa rasowego.

4. Niniejszy regulamin nie obejmuje imprez, które posiadają odrębne regulaminy (np. próby pracy psów, wyścigi chartów itp.).

5. Organizatorami wystaw i pokazów są Zarządy Oddziałów Związku i Kluby Ras w rozumieniu § 28 pkt 23 Statutu, które mogą współdziałać w tym zakresie z innymi organizacjami.

6. Nadzór nad organizacją imprez objętych niniejszym regulaminem sprawuje Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce bezpośrednio lub przez Prezydium Kolegium Sędziów (względnie inną instancję Związku).

7. Na wystawy organizowane przez Związek mogą być zgłaszane psy zarejestrowane w Związku lub w uznanych przez Związek innych organizacjach kynologicznych.

8. Za zgłoszenie psa na wszystkie rodzaje wystaw organizowanych przez Związek pobierana jest opłata. Wysokość opłat ustalają Zarządy Oddziałów (Kluby Ras) dla każdej wystawy odrębną uchwałą. Zarząd Główny i organizatorzy wystawy mogą niektóre rasy i grupy psów zwolnić od opłaty. Za zgłoszenie psa na pokaz opłat nie pobiera się.

9. W wystawach uczestniczyć mogą tylko zdrowe psy, posiadające zaświadczenia zgodne z wymogami służby weterynaryjnej. Suki będące w widocznej ciąży lub z cieczką nie mogą uczestniczyć w wystawach.

10. Wystawy i pokazy psów rasowych są dostępne dla publiczności, a organizatorzy uprawnieni są do pobierania opłaty za wstęp.

11. Planowanie lokalizacji i terminów wystaw odbywa się według poniższych zasad:

a) Zarządy Oddziałów (Kluby Ras) przed upływem 45 dni od zakończenia wystawy przekazują do Zarządu Głównego sprawozdanie; jest ono warunkiem do złożenia wniosku o organizowanie wystawy w roku następnym,

b) do 1 września Zarządy Oddziałów przesyłają do Prezydium Kolegium Sędziów wnioski o organizację wystaw (nie dotyczy wystaw międzynarodowych), na rok następny wraz z proponowaną obsadą sędziów,

c) do 15 września Prezydium Kolegium Sędziów przygotowuje projekt terminarza wystaw,

d) Zarząd Główny, po konsultacji z Zarządami Oddziałów zatwierdza terminarz i lokalizację wystaw oraz ogłasza kalendarz wystaw na rok następny do końca listopada danego roku,

e) do 1 października (z wyprzedzeniem 2 lat kalendarzowych) Zarządy Oddziałów przesyłają do Prezydium Kolegium Sędziów swoje wnioski o przyznanie organizacji wystawy międzynarodowej,

f) Organizatorzy wystaw przesyłają do Zarządu Głównego obsadę sędziowską w ciągu 30 dni po zatwierdzeniu terminarza wystaw.

12. Obsadę sędziowską na wystawę ustala Zarząd Oddziału (Klub Rasy). Organizator wystawy powinien przestrzegać zasady, aby ci sami sędziowie nie sędziowali w kolejnych latach tych samych ras i klas.

13. Organizowaniem wystawy zajmuje się komitet wystawowy, powoływany przez Zarząd Oddziału. W skład komitetu wchodzą członkowie Zarządu Oddziału oraz aktywiści Związku. Organizatorzy mogą zaangażować do określonych prac pracowników w oparciu o umowy-zlecenia. Przy organizacji dużych wystaw Zarząd Oddziału może powołać komisarza wystawy, który spełnia funkcję pełnomocnika Zarządu i może zostać uprawniony do samodzielnego dysponowania niektórymi zespołami spraw, jak np. przyjmowanie zgłoszeń, przygotowanie katalogu i terenu wystawy, wynajęcie personelu obsługi itp.

14. Na wystawach nie przeprowadza się przeglądów hodowlanych psów i suk.

II. Zasady organizacji wystaw         

1. Rozpowszechnienie informacji o organizowanej wystawie może mieć formę ulotki, okólnika, ogłoszenia prasowego lub zaproszenia. Wydanie ulotki nie jest obligatoryjne i powinno uwzględniać możliwości finansowe Oddziału. 
Informacja dotycząca wystawy międzynarodowej powinna mieć obowiązkowo wersję w co najmniej jednym z języków federacyjnych.

2. Przyjmowanie zgłoszeń psów odbywa się na kartach zgłoszeń. Organizatorzy wystaw międzynarodowych powinni przygotować karty zgłoszeń uwzględniając języki federacyjne.

3. Karta zgłoszenia powinna zawierać następujące dane:

a) nazwę (imię i przydomek hodowlany) psa,
b) określenie Oddziału, w którym pies jest zarejestrowany oraz numery: PKR lub KW (z wyjątkiem klasy szczeniąt i młodzieży) oraz numer rejestracyjny,
c) rasę, płeć, umaszczenie i datę urodzenia psa,
d) nazwy (imiona i przydomki hodowlane) rodziców,
e) wyszkolenie psa,
f) posiadany tytuł (Championat - potwierdzony),
g) imię i nazwisko hodowcy,
h) imię i nazwisko oraz adres właściciela,
i) klasę, do której pies jest zgłoszony,
j) wysokość uiszczonej opłaty,

k) podpis zgłaszającego.

Druk zgłoszenia powinien zawierać oświadczenie wystawcy odnośnie przestrzegania Regulaminu Wystaw Psów Rasowych oraz ponoszenia odpowiedzialności za ewentualne szkody wyrządzone przez jego psa, a w przypadku członków Związku Kynologicznego w Polsce również o uiszczeniu składki członkowskiej za rok bieżący.
Termin zakończenia przyjmowania zgłoszeń na wystawę określa organizator.

Organizator wysyła wystawcy potwierdzenie zgłoszenia. Dokument ten wraz z wymaganymi zaświadczeniami weterynaryjnymi (o ile nie ma zastrzeżeń służby weterynaryjnej) stanowi podstawę do wprowadzenia psa na wystawę oraz prezentowania go w ringu.

4. Na wystawę mogą być przyjmowane psy wszystkich ras, posiadających standardy zarejestrowane w FCI oraz wpisane do Polskiej Księgi Rodowodowej, Księgi Wstępnej lub do ksiąg rodowodowych i ksiąg wstępnych innych krajów uznanych przez FCI.

5. Psy mogą być zgłaszane na wystawę wyłącznie do jednej z następujących klas:

a) Klasy szczeniąt - wiek od 6 do 9 miesięcy,
b) Klasy młodzieży - wiek od 9 do 18 miesięcy,
c) Klasy pośredniej - wiek od 15 do 24 miesięcy,
d) Klasy otwartej - wiek powyżej 15 miesięcy,
e) Klasy użytkowej - wiek powyżej 15 miesięcy, z certyfikatem użytkowości. Organizowana dla ras, od których wymagane są odpowiednie próby użytkowości (wg FCI). Certyfikat użytkowości (wzór) wydaje się:

- dla psów ras obronnych - posiadających co najmniej dyplom IPO I,
- dla psów ras myśliwskich - posiadających dyplom co najmniej III° z konkursów. Na wystawach krajowych i klubowych może być organizowana klasa użytkowa dla chartów, uznanych za użytkowe.

f) Klasy championów - dla psów posiadających tytuły championa międzynarodowego lub krajowego polskiej lub zagranicznej organizacji kynologicznej uznanej przez FCI.
g) Klasy weteranów - dla psów i suk które ukończyły 8 lat.

Dla klas otwartej, użytkowej i championów nie określa się górnej granicy wieku.

Na wystawach klubowych, na wniosek Klubu zatwierdzony przez Zarząd Główny, można tworzyć inne dodatkowe klasy (np. baby, juniorów itp.)

Datą decydującą o wieku psa jest dzień przed wystawą.

6. Organizator wystawy jest zobowiązany do wydania katalogu wystawowego. Katalog wystawowy jest dokumentem zawierającym wykaz psów ocenianych na wystawie. Psy nie umieszczone w katalogu nie mogą być oceniane. Katalog powinien być estetycznie wydany. W katalogu należy zamieścić:

a) Wykaz zgłoszonych na wystawę psów w podziałach kolejno na:
- grupy ras wg podziału FCI w kolejności od 1 do 10,
- rasy w ramach grup w porządku alfabetycznym,
- płeć, w kolejności psy - suki,
- klasy w ramach płci, w kolejności jak w pkt II, ppkt 5.
b) Dane o każdym psie, które powinny zawierać:
- numer katalogowy, będący również numerem startowym,
- posiadany tytuł (Champ., Int. Champ., Zw. Świata, Zw. Sekcji, Zw. Polski, Zw. Klubu
      (tytuły muszą być potwierdzone; innych tytułów i wyróżnień nie należy umieszczać),
- nazwę (imię i przydomek hodowlany),
- stopień wyszkolenia,
- datę urodzenia, płeć, umaszczenie,
- nr PKR, względnie KW, nr rejestracyjny,
- nazwy (imiona i przydomki) rodziców,
- imię i nazwisko hodowcy,
- imię i nazwisko wystawcy oraz ewentualnie adres
     (o ile w katalogu nie zamieszczono wykazu wystawców).
c) Wykaz sędziów i asystentów.
d) Skład komitetu organizacyjnego i ewentualnie honorowego.
e) Zasady podziału na klasy.
f) Alfabetyczny spis ras zgłoszonych na wystawę z ich liczebnością, numerami katalogowymi i numerami ringów, na których będą oceniane.
g) Przyznawane na danej wystawie tytuły i nagrody.
h) Omówienie zasad rozgrywania konkurencji finałowych.
i) Program wystawy, w tym plan konkurencji finałowych.
j) Plan sędziowania.
k) Reklamy.
l) Schematyczny plan rozmieszczenia ringów.
ł) Katalog może zawierać również krótką charakterystykę ras, zasady oceny psów, względnie inne dane, wynikające z przepisów
m) Zabronione jest przyjmowanie zgłoszeń po zamknięciu katalogu, grozi to nie uznaniem tytułów otrzymanych przez psy zapisane w dodatku do katalogu.
n) Klauzulę o odpowiedzialności wystawcy lub właściciela za wszelkie szkody wyrządzone przez jego psa.

7. Przygotowanie warunków technicznych wystawy obejmuje następujące elementy:

a) Teren, który powinien być ogrodzony oraz posiadać w miarę możliwości nawierzchnie trawiaste, nadające się na ringi (wysoką trawę należy skosić).
b) Miejsca zacienione,
c) Pomieszczenia dla sekretariatu wystawy, pokój sędziów i ambulatorium,
d) Sanitariaty,
e) Punkty czerpania wody dla psów,
f) Punkt gastronomiczny,
g) Ringi do oceny psów powinny być ogrodzone (np. taśmą, liną naciągniętą na kołki) z zaznaczonym wejściem.
h) Rozmiary ringów muszą być dobrane odpowiednio do wielkości ocenianych ras psów oraz do ich liczby.
i)  Wyposażenie ringu powinno zapewniać sędziemu i sekretarzowi właściwe warunki do pracy. Wyposażenie to stanowią: stół sędziowski z krzesłami, osłonięte parasolem lub innym zadaszeniem, pojemnik z wodą, mydło, ręcznik, komplet tabliczek lokatowych i tytułowych (1, 2, 3, 4, CWC, CACIB, Res. CACIB, ZR), stół do badania ras małych i miniaturowych (blat stołu nie może być śliski).
j) W narożniku ringu powinna się znajdować tablica informacyjna zawierająca: nr ringu, oceniane rasy i klasy oraz nazwisko sędziego i ewentualnie asystentów. Pożądana jest druga tablica do wpisywania wyników po zakończeniu oceny każdej z klas.

8. Promocja wystawy powinna zawierać takie elementy jak: poprzedzająca imprezę reklama w mediach, wydanie plakatu reklamowego, mieszczenie transparentu przy wejściu na teren wystawy, radiofonizacja wystawy (wraz z dobrą i fachową obsługą spikerską). 
W miarę możliwości należy oznakować trasę dojazdową do wystawy.

9. Opieka weterynaryjna polega na oględzinach psów przyjmowanych na wystawę przez lekarza weterynarii, kontroli zaświadczeń weterynaryjnych oraz na stałym dyżurze lekarza w ambulatorium.

10. Wystawa powinna mieć dyżurującego lekarza medycyny.

11. Na terenie wystawy dopuszczalne jest prowadzenie działalności handlowej zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie małej gastronomii i stoisk z artykułami dla psów. Stoiska powinny być ustawione w wydzielonych strefach. Sprzedaż szczeniąt jest zabroniona. Organizatorzy wystawy mogą pobierać opłaty od osób prowadzących działalność handlową na terenie wystawy zgodnie z obowiązującymi przepisami finansowymi. Wysokość opłat określa organizator.

12. Likwidacja wystawy obejmuje: rozliczenie z osobami zatrudnionymi na umowę zlecenie, zapłacenie rachunków związanych z wystawą, sporządzenie rozliczenia finansowego i merytorycznego.

III. Zasady sędziowania psów na wystawach      

1. Na wystawie psów funkcję sędziego sprawować mogą tylko sędziowie kynologiczni mianowani przez Zarząd Główny Związku lub sędziowie zaproszeni z zagranicy z uznanych przez FCI organizacji kynologicznych innych krajów, wybrani z list sędziów międzynarodowych. Na wystawach międzynarodowych mogą sędziować wyłącznie sędziowie międzynarodowi z organizacji uznanych przez FCI.

2. Wymagane kompetencje, prawa i obowiązki sędziów na wystawach różnych rodzajów określa regulamin sędziów.

3. Asystenci kynologiczni mogą asystować sędziemu na wystawach krajowych, klubowych i międzynarodowych. Na wystawach championów mogą pełnić wyłącznie funkcję gospodarzy lub sekretarzy ringowych.

4. Do obowiązków asystenta należy wykonywanie czynności zleconych doraźnie przez sędziego, związanych z oceną psów. Asystent nie może posługiwać się katalogiem w czasie pracy na ringu. Asystent powinien zachować umiar i takt właściwy jego roli uczącego się.

5. W czasie dokonywania oceny psów w ringu oprócz sędziego mogą znajdować się tylko dwaj asystenci, sekretarz ringowy oraz ewentualnie gospodarz ringu, łącznik i tłumacz. Z psem może przebywać w ringu jedna osoba. Sędzia może zgodzić się na zmianę osoby wystawiającej psa.

6. Wystawca ma obowiązek, na prośbę personelu ringowego, okazać oryginał rodowodu wystawianego psa.

7. Przy ocenie sędziowie kierują się wzorcami ras zatwierdzonymi przez FCI lub innymi, ustanowionymi przez organizacje kynologiczne uznane przez FCI.

8. Ocena poszczególnych ras odbywa się na ringu publicznie, jednoosobowo przez sędziego, najpierw psy, następnie suki, według klas następujących po sobie jak w punkcie II. ppkt 5. Sędziom nie przysługuje prawo przesuwania psów z klasy do innej klasy, z wyjątkiem korygowania - w porozumieniu z organizatorami wystawy - oczywistych pomyłek.

9. Na wszystkich wystawach sędziowanie odbywa się według planu sędziowania. Od momentu ustawienia psów w kolejności lokat spóźniony wystawca nie może wprowadzić psa na ring. W czasie oceny psów na ringu sędzia posługuje się wyłącznie planem sędziowania, nie może posługiwać się katalogiem. Organizatorzy zobowiązani są do wydrukowania i dostarczenia sędziom planu sędziowania.

10. Sędzia w zasadzie nie powinien na wystawie w jednym dniu oceniać więcej niż 150 psów bez opisu słownego, natomiast z opisem nie więcej niż 80.

11. W przypadku, gdy liczba psów w jednej klasie przekracza w znaczny sposób 150 (lub 80), ocena może być prowadzona na 2 lub więcej ringach jednocześnie przez różnych sędziów. W tym przypadku jeden z sędziów wyznaczony przez organizatora pełni obowiązki sędziego głównego, który przeprowadza ocenę ostateczną i ustala kolejność psów z czołówek wyłonionych na wszystkich ringach.

12. Przy ocenie psów sędzia bierze pod uwagę ich wady wrodzone i nabyte, fizyczne i psychiczne. Ocena indywidualna dotyczy danego osobnika. Przy ocenie indywidualnej pies może otrzymać jedną z poniższych ocen:

     a) DOSKONAŁA

             b) BARDZO DOBRA,
c) DOBRA,
           d) DOSTATECZNA,
                 e) DYSKWALIFIKUJĄCA

            f) NIE DO OCENY.

Oprócz oceny indywidualnej sędzia dokonuje oceny porównawczej i ustala lokaty od I do IV. Wszystkie dalej ustawione psy otrzymują oceny indywidualne bez lokat.

Na wystawach klubowych, na podstawie uchwały Klubu, w celu ułatwienia analizy hodowlanej, lokaty mogą otrzymać wszystkie psy i suki w klasie.

Sposób ustawienia i prowadzenia psów w ringu określa sędzia, stosując się w tym zakresie do zaleceń Klubu.

13. Oceny przyznawane przez sędziów muszą odpowiadać następującym definicjom:

Ocena "DOSKONAŁA" (DOSK.) może być przyznana psu, który jest bardzo bliski ideałowi wzorca rasy, jest wystawiany w doskonałej kondycji, wykazuje harmonię oraz klasę w postawie i ruchu, a także o zrównoważonym temperamencie. Typowe cechy rasy przeważają i pozwalają zignorować drobne niedoskonałości, ale cechy płci muszą być wyraźne.

Ocena "BARDZO DOBRA" (BDB) może zostać przyznana jedynie psu, który posiada typowe cechy rasy i ma zachowane proporcje oraz jest we właściwej kondycji. Nieliczne, drobne błędy mogą być tolerowane, ale nie błędy w zakresie budowy. 
Ta ocena może być przyznana jedynie psu dużej klasy.

Ocena "DOBRA" (DB) powinna być przyznana psu, który posiada główne cechy charakterystyczne rasy, a wykazywane wady nie są dyskwalifikujące.

Ocena "DOSTATECZNA" (DOST.) powinna być przyznana psu, który odpowiada wzorcowi rasy, jednak nie posiada pewnych cech uznanych za istotne lub którego kondycja fizyczna nie jest optymalna.

Ocena "DYSKWALIFIKUJĄCA" (DYSKW. ) powinna być przyznana psu,
- który nie odpowiada typowi wymaganemu we wzorcu rasy,
- którego zachowanie wyraźnie odbiega od wzorca lub jest agresywne,
- który wykazuje anomalie jąder, wady uzębienia lub zgryzu, wady umaszczenia, gatunku szaty lub albinizm. Ta ocena powinna być przyznana psom, których wady typu mogą stanowić zagrożenie dla ich zdrowia oraz psom wykazującym poważne lub dyskwalifikujące wady w rozumieniu wzorca rasy.

Psy, którym nie można przyznać żadnej z powyższych ocen, powinny zostać zwolnione z ringu z werdyktem:

NIE DO OCENY (NDO). To określenie jest przewidziane dla każdego psa, który
- nie porusza się prawidłowo, stale skacze na wystawcę lub próbuje uciec z ringu, co uniemożliwia ocenę mechaniki i typowości ruchu,
- stale unika sędziego uniemożliwiając ocenę zgryzu i uzębienia, budowy ogona lub jąder,
- wykazuje ślady przeprowadzonych operacji lub leczenia, które mogą być uznane za próbę oszustwa.

To samo dotyczy sytuacji, gdy sędzia ma uzasadnione podejrzenia ,że przeprowadzono operację, której celem było skorygowanie wad powiek, uszu lub ogona. Uzasadnienie adnotacji NIE DO OCENY powinno być wpisane w karcie oceny psa.

Cztery najlepsze psy w każdej klasie są klasyfikowane na miejscach pod warunkiem, że uzyskały ocenę przynajmniej "BARDZO DOBRĄ".

W klasie szczeniąt pies może otrzymać oceny:

WYBITNIE OBIECUJĄCY /WO/
OBIECUJĄCY /OB./
MAŁO OBIECUJĄCY /MO/

14. Bezpośrednio po ocenie na ringu sędzia wręcza wystawcy wstążkę. Ustala się dla poszczególnych ocen następujące kolory:

       - ocena doskonała  - kolor niebieski,

         - ocena bardzo dobra  - kolor czerwony,

- ocena dobra - kolor zielony,
           - od oceny dostatecznej - bez wstążki.

a w klasie szczeniąt:
- wybitnie obiecujący  - kolor żółty,
- obiecujący - kolor biały,
- mało obiecujący - bez wstążki.

Po zakończeniu oceny klasy sędzia może głośno dla publiczności omówić poziom stawki oraz uzasadnić oceny i lokaty czołowych psów.

15. Werdykt sędziego dotyczący oceny i lokaty jest ostateczny. Wystawcy nie przysługuje prawo odwołania od tej decyzji.

16. Zapis oceny psa dokonywany jest na ,,karcie oceny psa". Wzór karty oceny ustala Zarząd Główny. 
Karta taka ma charakter protokołu. 
Na wniosek Klubu, zaopiniowany przez Prezydium Kolegium Sędziów i za zgodą Zarządu Głównego, szczególnie na wystawach klubowych, karta oceny może mieć modyfikację, jak np. sylwetkę psa do oceny znakami bonitacyjnymi.

Karta oceny powinna zawierać następujące dane: nazwę wystawy, datę wystawy, numer katalogowy, nazwę psa, rasę, płeć, nr rodowodu i rejestracyjny, umaszczenie, klasę, nazwy rodziców, nazwisko hodowcy, nazwisko i adres właściciela, krótki opis stanowiący uzasadnienie oceny i lokaty psa, ocenę i lokatę psa, ewentualnie przyznany tytuł, medal i wyróżnienie (CWC, CACIB, Zwycięzca Młodzieży, NPwR - Najlepszy Pies w Rasie, NSwR - Najlepsza Suka w Rasie, ZR - Zwycięzca Rasy).

Kartę oceny podpisuje i pieczętuje sędzia.

Karty ocen sporządza się w trzech egzemplarzach z przeznaczeniem:
a) oryginał dla wystawcy,
b) drugi egzemplarz dla oddziału organizującego wystawę,
c) trzeci egzemplarz dla Klubu Rasy. Organizator wystawy rozsyła je do zainteresowanych klubów.

Tekst opisu psa w karcie powinien być pisany w języku polskim lub w jednym z języków federacyjnych. 
W przypadku sędziowania przez sędziego zagranicznego organizatorzy są zobowiązani do skierowania na ring tłumacza, znającego dobrze terminologię kynologiczną w obu językach.
Przy ocenie ponad 80 psów organizator może zrezygnować z opisu słownego.

17. Dyplomy stanowią dokument pamiątkowy dla wystawionych psów, które otrzymały minimum ocenę dobrą. Organizatorzy wystawy zobowiązani są przygotować dyplomy do wydania na ringu razem z kartami ocen.  
Dyplomy podpisuje przewodniczący komitetu organizacyjnego oraz sędzia. Dyplom obok danych psa, nazwiska właściciela oraz uzyskanej w danej klasie oceny i lokaty psa może wymieniać uzyskane przez psa honorowe nagrody i tytuły. Informacje te są wpisywane doraźnie na ringu po ocenie psa.

IV. Zasady nagradzania psów        

1. Nagradzanie psów na wystawach organizowanych przez Związek ma charakter wyłącznie honorowy i symboliczno-pamiątkowy. 
Nagrodami honorowymi są medale, rozety i puchary, względnie inne przedmioty o charakterze symboli sportowych. 
Otrzymuje je na własność aktualny właściciel psa. Stosowanie nagród pieniężnych jest zabronione.

2. Na wystawach można wyróżniać psy nagrodami rzeczowymi. W katalogu wystawowym organizator zamieszcza informację o fundatorach i przeznaczeniu nagród.

3. Na wystawach organizowanych przez Związek stosowane są następujące formy nagród i tytułów honorowych:
a) Medale, rozety
W każdej klasie i rasie, z wyjątkiem szczeniąt, przyznaje się medale lub rozety dla 3 psów, które uzyskały ocenę doskonałą oraz I, II i III lokatę; za lokatę I przyznaje się medal złoty, za lokatę II medal srebrny, za lokatę III medal brązowy. Koszt zakupu medali ponosi organizator wystawy.

b) Tytuły
Tytuł "Zwycięzca Młodzieży" może otrzymać na każdej wystawie (nie dotyczy wystawy championów) i w każdej rasie pies (suka), który uzyska w klasie młodzieży ocenę doskonałą z lokatą pierwszą.

Tytuł "Najlepszy Pies/Suka w Rasie". O tytuł ten mogą ubiegać się psy (suki) w każdej rasie z ocenami doskonałymi i I lokatą z klasy pośredniej, otwartej, użytkowej i championów, konkurując ze sobą w tzw. "porównaniu".

Wyboru "Zwycięzcy Rasy" (ZR lub BOB - ang. Best of Breed) dokonuje się na poszczególnych ringach. 
O tytuł ten konkurują pies i suka, które na danej wystawie zdobyły tytuł: "Najlepszy Pies/Suka w Rasie" oraz tytuł "Zwycięzca Młodzieży". 
Tytuł ten przyznawany jest jednoosobowo przez sędziego oceniającego w ringu psy danej rasy. W przypadku oceny psów tej samej rasy przez kilku sędziów, organizator wystawy wyznacza sędziego do dokonania wyboru Zwycięzcy Rasy.

Tytuł "Zwycięzca Wystawy Championów" z podaniem miasta i roku może otrzymać w każdej rasie pies (suka) na wystawie championów. 
O tytuł ten konkurują psy (suki) z tytułami: Międzynarodowego Championa Piękności, Championa oraz Młodzieżowego Championa (w okresie pierwszego roku po uzyskaniu tego tytułu) danego kraju.

Tytuł "Młodzieżowy Zwycięzca Polski" z podaniem miasta i roku uzyskuje pies (suka), który uzyskał ten tytuł, według zasad dla młodzieży omówionych wyżej, na wystawie międzynarodowej. Tytuł ten przyznawany jest tylko na jednej wystawie międzynarodowej w roku - według według uchwały Plenum Zarządu Głównego.

Tytuł "Zwycięzca Polski" z podaniem miasta i roku może otrzymać pies (suka), zwyciężając omówione wyżej "porównanie" na jednej wystawie międzynarodowej w roku - według uchwały Plenum Zarządu Głównego.

Tytuł "Młodzieżowy Zwycięzca Klubu" można przyznać psu i suce na wystawach klubowych, według zasad ustalonych przez Kluby.

Tytuł "Zwycięzca Klubu" można przyznać psu i suce na wystawach klubowych według zasad ustalonych przez Kluby.

"Najlepszy Reproduktor" i "Najlepsza Hodowla" - są to tytuły przyznawane na wystawach klubowych według zasad ustalonych przez Kluby.

c) Championaty

Na każdej z wystaw kynologicznych w kraju sędziemu przysługuje prawo przyznania certyfikatu na wystawowego championa (zwanego w skrócie CWC, za granicą CAC - certyfikat au championat).

Certyfikat może otrzymać pies i suka, które ukończyły 15 miesięcy i uzyskały ocenę doskonałą z lokatą pierwszą w klasie pośredniej, otwartej, użytkowej i championów, bez względu na liczbę konkurentów. Trzy CWC, uzyskane od trzech różnych sędziów - w tym co najmniej jeden na wystawie klubowej lub międzynarodowej - są podstawą do przyznania psu (suce) tytułu ,,Championa Polski", pod warunkiem, że między pierwszym, a ostatnim wnioskiem upłynęło co najmniej 6 miesięcy.

Fakt przyznania CWC sędzia wpisuje do karty oceny odręcznie ,,CWC" wraz z oddzielną parafą.

Tytuł "Młodzieżowego Championa Polski" może być przyznany na podstawie 3-krotnie uzyskanego tytułu Zwycięzcy Młodzieży, od 3 różnych sędziów na wystawach, w tym co najmniej jednej wystawie klubowej lub międzynarodowej, bez określonego przedziału czasu.

Dyplomy "Championa Polski" i "Młodzieżowego Championa Polski" wydaje Zarząd Główny Związku na pisemny wniosek zainteresowanego (wzór) biorąc za podstawę sprawozdania z oddziałów.

Na wystawie międzynarodowej, organizowanej pod patronatem FCI, sędzia może przyznać certyfikat na Międzynarodowego Championa Piękności (CACIB) dla jednego psa i jednej suki wśród wszystkich wystawionych w danej rasie psów i suk rodowodowych, mających ukończone 15 miesięcy, bez względu na liczbę konkurentów w klasie. O CACIB konkurują w drodze porównania psy (suki) z oceną doskonałą, lokatą pierwszą z klasy pośredniej, otwartej, użytkowej i championów.

Po przyznaniu CACIB-u sędzia przywołuje do porównania drugiego doskonałego psa z klasy, z której pochodzi zwycięzca i porównując taką nową stawkę może przyznać rezerwowy CACIB (Res. CACIB). Jeśli pies, który otrzymał CACIB ma już zatwierdzony przez FCI tytuł Międzynarodowego Championa Piękności lub jeśli przyznany mu CACIB nie zostanie zatwierdzony przez FCI z innych powodów - wniosek CACIB przechodzi automatycznie na zdobywcę rezerwowego CACIB (Res. CACIB).

ZASADY PRZYZNAWANIA MIĘDZYNARODOWEGO CHAMPIONATU PIĘKNOŚCI F.C.I.         

A. PSY RAS NIE PODLEGAJĄCYCH PRÓBOM PRACY

Aby otrzymać tytuł Międzynarodowego Championa Piękności psy tych ras muszą uzyskać:
- 4 certyfikaty na Międzynarodowego Championa Piękności (CACIB) w 3 różnych krajach, od 3 różnych sędziów, w minimalnym odstępie 1 rok i 1 dzień;

B. PSY RAS PODLEGAJĄCYCH PRÓBOM PRACY

Aby otrzymać tytuł Międzynarodowego Championa Piękności psy tych ras muszą uzyskać:
- w 2 różnych krajach, od 2 różnych sędziów 2 certyfikaty na Międzynarodowego Championa Piękności (CACIB), w minimalnym odstępie 1 rok i 1 dzień; nie bierze się pod uwagę daty próby,
- co najmniej trzecią lokatę lub ocenę "dobrą" podczas konkursów, na których przyznawany jest wniosek na Championat Pracy Krajowy (CPC). Jeśli próby oceniane są za pomocą punktów, nie bierze się pod uwagę oceny, a pies musi uzyskać co najmniej 75% możliwych do uzyskania punktów.

Wyjątki:

- foksteriery: podczas prób ocenianych metodą punktacji pies musi uzyskać w próbach norowania co najmniej 60 % możliwych do uzyskania punktów,
- psy użytkowe: patrz Regulamin Międzynarodowy dla Psów Użytkowych.

ZASADY WSPÓLNE DLA GRUP A i B.

O CACIB mogą ubiegać się na wystawach międzynarodowych FCI psy wszystkich ras startujące w następujących klasach: championów, użytkowej, otwartej i pośredniej. Może on być przyznany najpiękniejszemu z psów i suk ze wszystkich tych klas w każdej rasie pod warunkiem, że rzeczywiście na to zasługują.

Kiedy w danej rasie występuje wiele odmian różniących się między sobą masą ciała, okrywą włosową, umaszczeniem itp. Zgromadzenie Generalne FCI decyduje, czy w rasie tej przyznawany będzie jeden CACIB dla wszystkich odmian łącznie, czy kilka CACIB-ów.

Ewentualne sprzeciwy lub wątpliwości Komitet FCI rozstrzyga po konsultacji z krajem pochodzenia rasy i Komisją Standardów.

Obowiązuje zasada, że pies (suka) uzyskujący CACIB na wystawie otrzymuje automatycznie CWC oraz tytuł "Najlepszy Pies/Suka w Rasie".

CACIB rezerwowy (res.CACIB) może zostać przyznany i przekształcony w CACIB na wniosek właściciela psa, który otrzymał res.CACIB lub na wniosek krajowej organizacji kynologicznej, której jest on członkiem, o ile spełnione zostaną następujące warunki:
1. CACIB został przyznany psu, który jest już Międzynarodowym Championem Piękności (tytuł potwierdzony przez FCI).
2. CACIB został przyznany psu, który nie posiada pełnego, trzypokoleniowego rodowodu uznanego przez FCI.
3. CACIB został przyznany psu zbyt młodemu (zgłoszenie do niewłaściwej klasy), aby mógł pretendować do tego tytułu.
4. CACIB został przyznany psu, który w dniu wystawy spełniał warunki do uzyskania tytułu Międzynarodowego Championa Piękności (odpowiednie terminy i ilość przynanych CACIBów).

Podania o Międzynarodowy Championat Piękności należy kierować do FCI za pośrednictwem krajowej organizacji kynologicznej (za pośrednictwem Zarządu Głównego ZKwP).

V. Zasady organizowania konkurencji finałowych       

Konkurencje finałowe winny być kulminacyjnym punktem programu wystawy oraz atrakcyjnym, zarówno dla wystawców, jak i dla publiczności, jej zwieńczeniem. Przeprowadzane są one na wszystkich wystawach.

Odpowiednio duży ring, na którym mają się odbywać finały, powinien być wyeksponowany przez cały czas trwania wystawy (np. loża honorowa dla sędziów, nagłośnienie, oświetlenie, tablica informująca o godzinach rozpoczęcia i przebiegu imprezy finałowej). 
Na ringu powinny znajdować się odpowiednio duże tabliczki oznaczone cyframi "1", "2" i "3"', za pomocą których sędzia, w czytelny dla publiczności sposób, będzie mógł wskazać trzy najlepsze psy.

Zasady udziału w omówionych niżej konkurencjach powinny być precyzyjnie określone i podane w katalogu wystawowym.

Wystawcy z psami, które zdobyły stosowne tytuły, zobowiązani są do uczestnictwa w finałach.

A. Konkurencje organizowane obowiązkowo

1. "Zwycięzca Grupy" - (ZG lub BOG - ang. Best of Group) - o tytuł ten konkurują psy i suki, które na danej wystawie zdobyły tytuł "Zwycięzca Rasy" oraz należą do tej samej grupy ras (wg podziału FCI). 
Na ringu honorowym wyznaczony przez Organizatora sędzia dokonuje jednoosobowo wyboru, przyznając 1, 2 i 3 miejsce.

2. "Zwycięzca Wystawy" - (ZW lub BIS - ang. Best in Show) - o tytuł ten konkurują zwycięzcy poszczególnych grup. Wyznaczony sędzia na ringu honorowym dokonuje jednoosobowo wyboru, przyznając 1, 2 i 3 miejsce.

3. Jeżeli wystawa trwa więcej niż jeden dzień, o tytuł Zwycięzcy Wystawy konkurują zwycięzcy wszystkich 10 grup FCI. Organizatorzy są zobowiązani do zapewnienia bezpłatnych noclegów od dnia oceny na ringu do dnia finału dla wystawcy i psa, który zdobył tytuł "Zwycięzca Grupy" w innym dniu niż odbywający się finał.

B. Konkurencje dodatkowe

W ramach uatrakcyjnienia wystawy organizator może przeprowadzić również inne konkursy, jak np.:

1. "Najpiękniejsze Szczenię" - udział w wyborze biorą psy i suki, które na danej wystawie w klasie szczeniąt otrzymały ocenę "wybitnie obiecujący" oraz lokatę I.

2. "Najpiękniejszy Junior" - udział w wyborze biorą psy oraz suki, które na danej wystawie otrzymały tytuł "Zwycięzca Młodzieży".

3. "Najpiękniejszy Weteran" - udział biorą psy i suki, które na danej wystawie w klasie weteranów otrzymały ocenę doskonałą oraz lokatę I.

4. "Najpiękniejszy Pies Ras Polskich" - udział w wyborze biorą psy i suki ras polskich, które na danej wystawie otrzymały tytuł "Zwycięzca Rasy".

5. "Najlepsza Para Psów" - parę stanowi pies oraz suka tej samej rasy, będąca własnością jednego właściciela, wystawiane na danej wystawie.

6. "Najlepsza Grupa Hodowlana" - grupę stanowią minimum 3 psy/suki jednej rasy, o tym samym przydomku hodowlanym.

7. "Najlepszy Młody Prezenter" według odrębnego regulaminu stanowiącego załącznik do niniejszego.

VI. Szczególne obowiązki organizatorów      

1. W zakresie opieki nad psami:
a) Na terenie wystawy nie mogą biegać psy zwolnione ze smyczy.
b) Na teren wystawy nie mogą być wprowadzane psy nie wymienione w katalogu i nie skontrolowane przez lekarza weterynarii.
c) Punkt czerpania wody dla psów powinien być czytelnie oznaczony (także kierunkowskazami).

2. W zakresie informacji i popularyzacji kynologii:
a) W czasie trwania wystawy powinna działać radiofonizacja obsługiwana przez spikera posiadającego wiedzę kynologiczną, który ma za zadanie informowanie publiczności o znaczeniu, celach i przebiegu wystawy.
b) Szczególnie fachowo winna być przeprowadzona prezentacja zwycięzców.
c) W informacjach radiofonicznych podkreślać należy znaczenie rekreacyjne i sportowe ruchu kynologicznego.
d) Urządzenia nagłaśniające nie powinny zagłuszać wypowiedzi sędziów i powodować hałasu, męczącego dla ludzi i psów.

3. W zakresie opieki i udzielania pomocy sędziom:
a) Organizatorzy są zobowiązani do przesłania pod adresem sędziego informacji organizacyjnych, zawierających wykaz ras z podaniem ich liczebności oraz konkurencji finałowych planowanych do sędziowania przez sędziego.
b) Na i wokół ringu utrzymana musi być pełna dyscyplina i porządek. Nie można pozwolić na wchodzenie na ring widzom, zrywanie lub przesuwanie lin wytyczających ring, tzw. podwójne wystawianie psa itd. Utrzymanie porządku i dyscypliny nie jest zadaniem sędziego lecz służby porządkowej powołanej przez Organizatora.
c) Należy zapewnić sędziom dogodne warunki spożycia posiłków i rozliczenia delegacji. Sędzia otrzymuje zwrot kosztów podróży i zakwaterowania oraz ryczałt sędziowski. Rozstrzygnięcia w tym zakresie regulują odrębne uchwały Zarządu Głównego.
d) Rozliczenie finansowe z sędzią należy załatwiać w pierwszej kolejności i w sposób nie zakłócający jego pracy w ringu.
e) Obowiązkiem organizatorów jest zabezpieczenie sędziom dogodnego dojazdu zarówno z hotelu na wystawę jak i z terenu wystawy po zakończonym sędziowaniu do hotelu lub na dworzec.
f) Wszelkich wpisów do rodowodów powinien dokonywać sekretariat wystawy na podstawie okazanej przez wystawcę karty oceny.
g) Organizator wystawy ma obowiązek zorganizowania przed rozpoczęciem wystawy odprawy sędziów, w czasie której jeden z członków komitetu wystawowego omówi obsady ringów przez sędziów i asystentów oraz udzieli informacji o niektórych szczególnych rozwiązaniach organizacyjnych danej wystawy (wręczanie nagród i wyróżnień, imprezy towarzyszące).
h) Organizatorzy wystawy mają obowiązek powołania na czas trwania wystawy przeszkolonej służby porządkowej.
i) Komitet wystawowy oraz służba porządkowa zaopatrzone są w identyfikatory.

VII. Szczególne uprawnienia i obowiązki sędziów      

1. Sędzia powinien możliwie szybko potwierdzić zaproszenie do sędziowania. Szybkie potwierdzenie ułatwia pracę organizatorom wystawy.
2. Sędzia powinien stawić się punktualnie na odprawę sędziów.
3. Sędzia powinien przestrzegać postanowień niniejszego regulaminu odnośnie dyscypliny i porządku w czasie pracy na ringu.
4. Sędziowie mogą posługiwać się planem sędziowania, który musi być odrębnie wydrukowany.
5. Sędzia może ocenić psa wprowadzonego z opóźnieniem poza konkursem pod warunkiem, że pies znajduje się w katalogu. 
Oceniany poza konkursem pies nie może uzyskać lokaty i nagrody, ani tytułu.
6. W przypadku niesportowego zachowania się wystawcy, a szczególnie:
a) uporczywego wchodzenia na ring drugiej osoby bez zgody sędziego,
b) prowadzenia psa w sposób przeszkadzający innym wystawcom lub atakującego inne psy,
c) dyskutowania z sędzią,
d) wygłaszania złośliwych uwag pod adresem sędziego, wystawców lub innych osób,
e) odmowy przyjęcia oceny (dyplomu),
f) samowolnej zmiany lokaty (kolejności) ustalonej przez sędziego,
g) złośliwego lub niegrzecznego zachowania się względem sędziego i innych osób, będących w związku z wystawcą i jego psem,
Sędzia może zdyskwalifikować psa i sporządzić pisemną informację opisującą zajście. Informację podpisaną przez sędziego, asystentów i ewentualnych świadków, sędzia przekazuje organizatorowi wystawy, a ten z kolei przesyła ją do przewodniczącego oddziału macierzystego wystawcy.
Zarząd Oddziału zobowiązany jest do wyciągnięcia odpowiednich konsekwencji w stosunku do wystawcy. 
Może to być rozmowa ostrzegawcza lub skierowanie sprawy do Sądu Koleżeńskiego
Kopie całej korespondencji związanej ze sprawą należy przekazywać zainteresowanemu sędziemu oraz Prezydium Kolegium Sędziów.

VIII. Uprawnienia i obowiązki wystawców     

1. Wystawca ma prawo otrzymać kartę oceny i dyplom oraz medal lub jego odpowiednik (o ile pies otrzymał odpowiednią ocenę i lokatę).
2. Wystawcę obowiązuje zachowanie zgodne z przepisami porządkowymi wystawy.
3. Wystawca psa nie może wszczynać dyskusji z sędzią.
4. Wystawca (właściciel) odpowiedzialny jest za zachowanie się osoby prowadzącej jego psa w ringu.
5. Wystawiać psa nie może osoba wykluczona ze Związku; odpowiedzialność w takim przypadku ponosi właściciel psa
6. Wystawca zobowiązany jest pozostać wraz z psem do zakończenia wystawy, uczestniczyć w ewentualnej prezentacji zwycięzców czy konkursach na najpiękniejszego psa wystawy, grup hodowlanych i innych programach specjalnych.
7. Na wystawie, wystawcę obowiązuje noszenie numeru startowego; numer ten na widocznym miejscu powinien nosić aktualnie prowadzący psa.
8. Wystawca jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za zgłoszonego psa, także za tego, który nie został doprowadzony do oceny (dotyczy to również psów zwolnionych z opłat).
9. Wystawca jest zobowiązany do przestrzegania zasad bezpieczeństwa, aby nie doszło do pogryzienia ludzi i innych psów oraz ponosi odpowiedzialność cywilną za spowodowane przez jego psa wypadki i szkody.
10. Wszelkie roszczenia, z wyjątkiem werdyktu sędziego (rozdz. III pkt. 15), należy przedstawić na piśmie i złożyć kaucję w sekretariacie wystawy. Jeżeli roszczenia, po sprawdzeniu, okażą się nieuzasadnione, kaucja przypadnie organizatorowi wystawy.

IX. Założenia organizacyjne wystaw różnych rodzajów     

Wystawy określonego rodzaju spełniać powinny wszystkie wymienione w niniejszym regulaminie warunki techniczne i organizacyjne oraz określone niżej warunki szczególne.

1. Wystawy międzynarodowe pod protektoratem FCI:
a) Powinny mieć wygodną bazę hotelową i dojazd do terenu wystawy dla sędziów i wystawców.

b) Powinny mieć dobrze przygotowane urządzenia do ekspozycji psów.

2. Wystawy klubowe:
Wystawy klubowe z mniejszą obsadą mogą być łączone (np. Klub Wyżła z Klubem Gończych), z zapewnieniem odrębnych katalogów i ekspozycji.

Wystawa klubowa powinna posiadać cechy wyróżniające ją od wystawy krajowej, a to:
a) Zapewnić możliwość analizy stanu hodowli ras poprzez takie konkurencje jak np. "Reproduktor i Jego Potomstwo", "Najlepsza Hodowla" itp.
b) Zgromadzić możliwie całą czołówkę krajową, drogą odpowiedniej informacji ze strony Klubu.
c) W miarę swoich możliwości Kluby wydają katalog powystawowy, połączony z analizą ocen i stanu hodowli danej rasy w kraju.

3. Wystawy Championów
Zasady organizacji wystawy championów określa odrębny regulamin

X. Imprezy towarzyszące     

Na wystawach wszystkich rodzajów mogą być organizowane imprezy towarzyszące, np.: pokaz wyszkolenia psów, defilada, konkurs "Dziecko i Pies", konkurs "Młody Prezenter" itp.

Organizator powinien przedstawić w katalogu wystawy zasady przeprowadzenia konkursów oraz obsadę sędziowską.

XI. Pokazy      

Pokaz psów rasowych może zorganizować każdy Oddział w celach popularyzacyjnych.
Na pokazach nie dokonuje się oceny psów. Sędzia obecny na pokazie prezentuje psy różnych ras, mówiąc o ich pochodzeniu, historii i użytkowości.

XII. Przepisy końcowe        

1. Unieważnia się Regulamin Wystaw Psów Rasowych z 1 stycznia 1995 roku.
2. Regulamin wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

do góry

SŁOWNIK TERMINÓW KYNOLOGICZNYCH

*ARLEKIN Typ umaszczenia czarne lub szare łaty o poszarpanych brzegach na białym tle jak u doga niemieckiego.

*BECZKOWATA POSTAWA Wadliwa budowa : kończyny tylne rozchodzą się w stawach skokowych, a dołem schodzą ku sobie .

*BELTON Błękitno - żółte nakrapianie , występujące u seterów angielskich .

*BICHON Stara grupa ras małych , białych piesków o długiej , gęstej , kędzierzawej lub jedwabistej sierści .

*BRODA Długa , gęsta sierść porastająca szczęki .

*CZAPRAK Obszar czarnej sierści na grzbiecie kształtem przypominający czaprak , czyli podkładkę pod siodło .

*DERESZ Umaszczenie będące mieszaniną włosów białych i ciemnych , maści zasadniczej .

*DROPIATOŚĆ Rodzaj umaszczenia :wyraźnie widoczne plamki na tle zasadniczej barwy sierści .

*DWUWARSTWOWA SZATA Włosy ościste , stanowiące zewnętrzną warstwę , przebijają miękki podszerstek , izolującą warstwę , sierści .

*ENTROPIA Nieprawidłowość w budowie powieki , powodująca stałe podrażnienie oka .

*FAFLE Zwisające górne wargi .

*GRANIE Głos wydawany przez psy gończe , podążające za zwierzyną .

*KARPIOWATY GRZBIET Wadliwa budowa . Łukowato wysklepiony grzbiet .

*KĄTOWANIE Kąt utworzony przez kości połączone stawem .

*KŁĄB Najwyższy punkt w miejscu zwieńczenia łopatek , u nasady szyi .

*KOPIOWANIE Chirurgiczne skracanie uszu , aby były stojące .

*KROWIA POSTAWA Wadliwa budowa : kończyny tylne są zbliżone do siebie w stawach skokowych .

*KRYZA Długa sierść wokół szyi .

*KUFA Część czaszki od nosa do oczu .

*LĘDZWIE Obszar grzbietu od ostatniego żebra do miednicy .

*ŁAŁOK Zwisająca , luźna skóra na podgardlu , jak u bloodhounda .

*ŁOKIEĆ Staw poniżej łokcia .

*MARMURKOWA MAŚĆ Ciemniejsze łatki na jaśniejszym tle tej samej barwy .

*MASKA Ciemniejsza , zwykle czarna , sierść na głowie .

*MIĘKKI PYSK Cecha psów myśliwskich : umiejętność aportowania zwierzyny bez jej uszkodzenia .

*MOTYLKOWY NOS Dwubarwne umaszczenie nosa .

*OŚCISTE WŁOSY Dłuższe i twardsze włosy, stanowiące warstwę zewnętrzną szaty .

*PĘCINY Dolne części nóg , między nadgarstkiem a stopą .

*PIĘTY Wyrostki stawów skokowych skierowane ku dołowi .

*PIÓRA Długie frędzle sierści na uszach , tułowiu , nogach i ogonie .

*PODSZERSTEK Przylegająca do skóry warstwa okrywy włosowej , zbudowana z włosów puchowych .

*PORTKI Dłuższa sierść na przednich i tylnich kończynach .

*POŚLADKI Tylna część ud .

* POWDER PUFF Dosłownie "puszek do pudru" ; typ szaty występujący u chińskich grzywaczy .

*PRĘGOWANA MAŚĆ Kombinacja włosów jasnych i ciemnych , tworząca ciemne pasma .

*PRZEŁOM CZOŁOWY Zagłębienie w miejscu połączenia kości nosowej z mózgoczaszką .

*PRZEDPIERSIE Część klatki piersiowej między przednimi nogami , obejmująca mostek .

*STÓJKA Charakterystyczna , nieruchoma pozycja psa myśliwskiego , który w ten sposób sygnalizuje kryjówkę zwierzyny .

*STRZAŁKA Białe znaczenie , biegnące od kufy wzdłuż czoła .

*TOY Grupa ras najmniejszych piesków ozdobnych i do towarzystwa .

*TRYMOWANIE Skracanie szorstkiej sierści według wymagań wzorca poprzez wyskubywanie martwych włosów .

*USZY NIETOPERZOWATE Uszy stojące , szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach szeroko rozstawione .

*USZY "RÓŻYCZKOWE" Zazwyczaj małe uszy , załamane tak , że wnętrze ucha jest widoczne .

*WILCZE PAZURY Pazury na wewnętrznych stronach nóg, często usuwane w okresie szczenięcym .

*ZAD Pośladki wraz z okolicą krzyżową i ogonową grzbietu.

*ZAJĘCZE STOPY Stosunkowo długie i wąskie stopy .

*ZGRYZ Ustawienie górnych i dolnych zębów względem siebie.

*ŻABOT Długa sierść na dolnej części szyi i z przodu klatki piersiowej

do góry

STATUT ZWIĄZKU KYNOLOGICZNEGO

Rozdział I - Postanowienia ogólne

§ 1
Stowarzyszenie nosi nazwę "Związek Kynologiczny w Polsce" zwany w dalszej części statutu "Związkiem".
§ 2
Związek jest stowarzyszeniem zarejestrowanym, działa na podstawie obowiązującego prawa o stowarzyszeniach i z tego tytułu posiada osobowość prawną.
§ 3
1. Terenem działalności Związku jest obszar Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Siedzibą władz Związku jest miasto stołeczne Warszawa.
3. Związek ma prawo do powoływania oddziałów terenowych.
4. Związek jest członkiem Międzynarodowej Federacji Kynologicznej - Federation Cynologique Internationale (FCI).
5. Związek może posiadać własny organ prasowy.
§ 4
Związek ma prawo używania pieczęci i odznak.
§ 5
Związek jako stowarzyszenie osób zainteresowanych w amatorskiej hodowli psów rasowych oraz w amatorskim szkoleniu psów w celach użytkowych lub sportowych opiera swoją działalność na pracy społecznej ogółu członków.

Rozdział II - Cele i środki działania Związku

§ 6
Celem Związku jest oparta na podstawach naukowych organizacja hodowli i szkolenia psów rasowych dla osiągnięcia jak najwyższego poziomu zarówno pod względem eksterierowym jak i użytkowym.
§ 7
Związek realizuje swoje cele przez:
1. reprezentowanie interesów kynologii przed władzami i instytucjami w kraju oraz organizacjami kynologicznymi międzynarodowymi i zagranicznymi,
2. prowadzenie Polskiej Księgi Rodowodowej,
3. organizowanie i uczestniczenie w imprezach kynologicznych (wystawach, pokazach, zawodach, konkursach),
4. rozwijanie i popieranie działalności propagandowej, wydawniczej i naukowo-badawczej w zakresie kynologii,
5. współpracę w dziedzinie kynologii z zakładami naukowymi i naukowo-badawczymi w kraju i za granicą,
6. organizowanie zebrań, kursów i wykładów,
7. organizowanie szkolenia i doskonalenia sędziów, asystentów, instruktorów oraz treserów,
8. czuwanie nad przestrzeganiem ogólnych zasad etycznych przez członków Związku.
9. podejmowanie innych czynności i środków działania związanych z realizacją celów Związku

Rozdział III - Członkowie Związku - ich prawa i obowiązki
§ 8
1. Członkami Związku mogą być osoby fizyczne i prawne zainteresowane amatorską hodowlą i szkoleniem psów rasowych.
2. Członkowie Związku dzielą się na:
1) zwyczajnych
2) wspierających
3) honorowych
§ 9
1. Członkiem zwyczajnym Związku może być osoba mająca obywatelstwo RP lub stałe miejsce zamieszkania na terytorium RP, która ukończyła 16 lat, nie jest pozbawiona praw publicznych i nie należy do żadnej innej polskiej organizacji kynologicznej.
Przyjęcie osoby niepełnoletniej wymaga zgody rodzica lub opiekuna prawnego.
2. Członek zwyczajny nabywa czynne i bierne prawa wyborcze po upływie jednego roku przynależności do Związku.
§ 10
1. Członkiem wspierającym może zostać osoba fizyczna lub prawna zainteresowana amatorską hodowlą psów rasowych, która zadeklaruje określone świadczenia na rzecz Związku.
2. Członków wspierających przyjmuje Zarząd Główny lub Zarząd Oddziału. Członkiem wspierającym, przyjętym przez Zarząd Główny może być cudzoziemiec nie mający stałego miejsca zamieszkania w Polsce.
§ 11
1. Członkiem honorowym może zostać osoba fizyczna, która wyróżniła się szczególnymi zasługami dla rozwoju kynologii polskiej.
2. Członkostwo honorowe nadaje Zjazd Delegatów w głosowaniu tajnym na wniosek Zarządu Głównego lub Zarządu Oddziału zgłoszony za pośrednictwem Zarządu Głównego.
3. Członek honorowy posiada wszystkie uprawnienia członka zwyczajnego i jest zwolniony od świadczeń członkowskich.
4. Członek honorowy ma prawo uczestniczyć we wszystkich imprezach organizowanych przez Związek bez uiszczania opłat.
§ 12
1. Warunkiem przyjęcia na członka zwyczajnego Związku jest:
1) złożenie deklaracji członkowskiej w oddziale,
2) uiszczenie obowiązujących opłat członkowskich.
§ 13
1. Uchwałę o przyjęciu na członka zwyczajnego Związku podejmuje Prezydium Zarządu Oddziału, od odmowy przyjęcia przysługuje odwołanie do Zarządu Oddziału, a od jego decyzji do najbliższego walnego zgromadzenia członków, którego decyzja jest ostateczna.
2. Ponowne przyjęcie do Związku osoby uprzednio wykluczonej może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 4 lat od daty prawomocnego wykluczenia.
§ 14
1. Członek zwyczajny ma prawo:
1) uczestniczyć w walnych zgromadzeniach członków oddziału, do którego został przyjęty,
2) wybierać i być wybranym do wszystkich władz związku na zasadach określonych w § 9 pkt 3 statutu,
3) wysuwać postulaty i wnioski do właściwych władz Związku, poddawać krytyce ich działalność oraz zwracać się do nich z pytaniami i skargami,
4) korzystać po wniesieniu obowiązujących opłat ze wszystkich urządzeń i świadczeń Związku oraz uczestniczyć w imprezach Związku na zasadach określonych przez Zarząd Główny,
5) brać udział w posiedzeniu organów Związku, na którym są rozpatrywane sprawy dotyczące jego osoby,
6) nosić odznakę Związku.
2. Uprawnienia określone w pkt. 1, 2, 3, 4 ustęp 1 przysługują członkowi Związku po opłaceniu składki członkowskiej za rok bieżący.
3. Wspierający członek Związku - osoba prawna działa w Związku przez swojego przedstawiciela.
§ 15
Członek Związku jest zobowiązany:
1) przestrzegać postanowień Statutu i wydanych na jego podstawie regulaminów i uchwał związkowych,
2) sumiennie wykonywać zadania, które zostaną mu powierzone przez władze Związku,
3) współdziałać z władzami i organami Związku, brać czynny udział w pracach Związku w realizowaniu statutowych i regulaminowych zadań,
4) popierać wiedzę i praktykę kynologiczną przez czynny udział w szkoleniach i imprezach organizowanych przez Związek,
5) stać na straży dobrego imienia Związku,
6) płacić regularnie składki członkowskie, podstawową, obowiązującą wszystkich członków Związku oraz klubowe, wnoszone przez osoby, które zadeklarowały udział w działalności Klubu.
§ 16
Członkowie Związku pełnią powierzone im w drodze wyborów funkcje honorowo, mogą jednak otrzymać zwrot poniesionych kosztów diety w razie pełnienia funkcji w Związku (wykonywania zadań) poza miejscem zamieszkania.
§ 17
Członek będący pracownikiem etatowym Związku nie może pełnić jednocześnie funkcji we władzach Związku.
§ 18
Członkostwo Związku ustaje w przypadku:
1) dobrowolnego wystąpienia zgłoszonego na piśmie zarządowi oddziału, o ile przeciwko zainteresowanemu nie toczy się postępowanie dyscyplinarne,
2) nieopłacenia składek członkowskich za rok bieżący do końca danego roku z wyjątkiem przypadku, gdy zarząd oddziału uzna zwłokę za usprawiedliwioną,
3) na skutek skazania prawomocnym wyrokiem sądowym na karę dodatkowej utraty praw publicznych,
4) wykluczenia orzeczeniem sądu koleżeńskiego,
5) wstąpienia do innej krajowej organizacji kynologicznej, co automatycznie powoduje ustanie członkostwa,
6) śmierci,
7) likwidacji osoby prawnej.

Rozdział IV - Władze naczelne Związku

§ 19
1. Naczelnymi władzami Związku są:
1) Zjazd Delegatów
2) Zarząd Główny
3) Główna Komisja Rewizyjna
4) Główny Sąd Koleżeński
2. Władze naczelne kierują działalnością Związku i sprawują kontrolę działalności oddziałów.
3. Naczelne władze Związku działają zgodnie z ogólnie obowiązującymi przepisami, postanowieniami statutu oraz wydanymi na ich podstawie uchwałami i regulaminami.
4. Naczelne władze Związku są wybierane w głosowaniu tajnym.
5. W przypadku zmniejszenia się liczby członków władzy Związku w trakcie kadencji jest ona uzupełniana o zastępców w kolejności wynikającej z ilości uzyskanych głosów.
A. Zjazd Delegatów
§ 20
1. Zjazd Delegatów jest najwyższą władzą Związku.
2. W Zjeździe Delegatów udział biorą:
1) z głosem decydującym delegaci wybrani na ostatnich walnych zgromadzeniach członków macierzystych oddziałów według klucza ustalonego przez Zarząd Główny
2) z głosem doradczym członkowie honorowi oraz członkowie ustępujących władz Związku - jeżeli nie zostali wybrani delegatami - i zaproszeni goście.
3) Zjazd Delegatów może być zwyczajny i nadzwyczajny.
§ 21
1. Zwyczajny Zjazd Delegatów zwołuje Zarząd Główny co 4 lata nie później niż do 31 maja.
2. Uchwały Zjazdu Delegatów zapadają zwykłą większością głosów i są prawomocne bez względu na liczbę obecnych.
W razie równej ilości głosów rozstrzyga głos przewodniczącego obrad.
§ 22
Do kompetencji Zjazdu Delegatów należy decydowanie o wszystkich sprawach Związku, a w szczególności:
1) ustalanie ogólnych wytycznych działalności władz Związku,
2) uchwalanie statutu Związku i jego zmian,
3) uchwalanie regulaminów władz naczelnych Związku,
4) uchwalanie i zatwierdzanie przedstawionych przez Zarząd Główny sprawozdań oraz planów działalności,
5) rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań i wniosków Głównej Komisji Rewizyjnej i Głównego Sądu Koleżeńskiego,
6) rozpatrywanie wniosków Zarządu Głównego oraz wniosków zgłoszonych na Zjeździe,
7) rozpatrywanie wniosków zgłoszonych przez zarządy oddziałów,
8) podejmowanie, na wniosek Głównej Komisji Rewizyjnej, uchwał w przedmiocie absolutorium dla ustępującego Zarządu Głównego,
9) uchwalanie wysokości składki członkowskiej, ewentualnie sposobu ścisłego jej wyliczania w okresie pomiędzy Zjazdami, na podstawie wskazanych parametrów np. jako procent płacy minimalnej lub średniej w RP.
10) nadawanie godności członka honorowego Związku,
11) nadawanie godności prezesa honorowego Związku,
12) wybór członków Zarządu Głównego, Głównej Komisji Rewizyjnej i Głównego Sądu Koleżeńskiego na okres 4 lat.
§ 23
Zarząd Główny zawiadamia na piśmie uprawnionych do wzięcia udziału (§ 20, pkt 2) o terminie, miejscu i porządku dziennym Zjazdu Delegatów co najmniej na miesiąc przed Zjazdem, załączając do zawiadomienia sprawozdania i plany działalności oraz inne materiały i wnioski dotyczące spraw będących tematem obrad Zjazdu.
§ 24
1. Zarząd Główny zwołuje Nadzwyczajny Zjazd Delegatów z własnej inicjatywy, na wniosek Głównej Komisji Rewizyjnej lub też na żądanie co najmniej 1/3 ogólnej liczby oddziałów, nie później niż po upływie trzech miesięcy od zgłoszenia wniosku lub żądania.
2. Delegatami na Nadzwyczajny Zjazd Delegatów są delegaci wybrani na ostatni Zjazd Zwyczajny.
3. Nadzwyczajny Zjazd Delegatów obraduje tylko nad sprawami, dla których został powołany.
B. Zarząd Główny
§ 25
Zarząd Główny jest organem wykonawczym Zjazdu Delegatów i odpowiada przed nim za swoją działalność.
§ 26
1. Zarząd Główny składa się z 25 członków i 5 zastępców wybranych przez Zjazd Delegatów na okres 4 lat.
2. Na pierwszym posiedzeniu Zarządu, które powinno się odbyć najpóźniej w ciągu 7 dni od dnia wyboru wybiera on spośród swoich członków w głosowaniu tajnym, chyba, że Zarząd uchwali jawność: przewodniczącego, dwóch wiceprzewodniczących, sekretarza, skarbnika i jednego członka, którzy tworzą Prezydium Zarządu Głównego.
§ 27
Zarząd Główny zbiera się na posiedzenia w miarę potrzeby, jednak nie rzadziej niż raz na 4 miesiące. Uchwały Zarządu Głównego zapadają zwykłą większością głosów w obecności przynajmniej 13 członków Zarządu. W razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego.
§ 28
Do kompetencji Zarządu Głównego należy:
1) reprezentowanie Związku na zewnątrz,
2) realizowanie uchwał Zjazdu Delegatów,
3) kierowanie działalnością Związku,
4) uchwalanie wszelkich opłat na rzecz Związku, w tym wysokości składek zgodnie z postanowieniami § 22 pkt 9,
5) rozpatrywanie i zatwierdzanie rocznych sprawozdań z działalności Związku,
6) zatwierdzanie budżetów oraz planów działalności oddziałów,
7) podejmowanie uchwał w przedmiocie nabywania i zbywania nieruchomości,
8) podejmowanie uchwał o tworzeniu nowych lub rozwiązywaniu istniejących oddziałów i filii,
9) nadzór nad działalnością zarządów oddziałów oraz kontrola ich pracy,
10) uchwalanie regulaminów i instrukcji ie zastrzeżonych do kompetencji Zjazdu Delegatów,
11) powoływanie komisji, klubów ras na prawach komisji i zespołów niezbędnych do realizacji celów i zadań Związku, którym może być powierzone podejmowanie decyzji w sprawach należących do ich zakresu działalności,
12) określenie uprawnień Kolegium Sędziów (W skład Kolegium Sędziów wchodzą wszyscy sędziowie kynologiczni wybierający na Zjeździe ze swego grona siedmioosobowe Prezydium, które konstytuuje się wybierając przewodniczącego, dwóch zastępców i sekretarza. Kadencja prezydium trwa 4 lata).
13) powoływanie rzecznika dyscyplinarnego,
14) prowadzenie gospodarki majątkiem i funduszami Związku,
15) przyznawanie, po zasięgnięciu opinii zarządu oddziału, pochwał na piśmie, dyplomów, nagród rzeczowych, odznak honorowych członkom Związku wyróżniającym się we wzorowym wykonywaniu swoich obowiązków oraz aktywnym udziałem w realizacji zadań Związku, a także innym osobom zasłużonym dla polskiej kynologii,
16) występowanie, po uzyskaniu opinii zarządu oddziału, z wnioskiem o nadanie godności członka honorowego,
1 7) dokonywanie wpisów do Polskiej Księgi Rodowodowej,
18) wydawanie czasopism Związku oraz innych wydawnictw związanych z kynologią i działaniem Związku,
19) przesyłanie oddziałom do końca I kwartału każdego roku informacji o działalności i sytuacji finansowej Związku,
20) zatwierdzanie preliminarzy budżetowych oddziałów,
21) zawieszanie w czynnościach zarządów oddziałów (lub poszczególnych członków zarządów oddziałów) w razie stwierdzenia bezczynności lub działalności sprzecznej z ogólnie obowiązującymi przepisami lub postanowieniami statutu, ewentualnie nie gwarantującej zabezpieczenia interesów Związku.
Na okres zawieszenia zarządu oddziału Zarząd Główny powołuje tymczasowy zarząd na czas niezbędny, nie dłuższy jednak niż do najbliższego walnego zgromadzenia członków oddziału,
22) ustalanie udziału i wyznaczanie przedstawicieli na zjazd FCI,
23) powoływanie Klubów, w których udział deklarować mogą członkowie Związku zainteresowani określoną rasą, grupą ras lub rodzajem działalności kynologicznej. Określenie zasad ich działania, powoływania tymczasowych władz klubu, które pełnią swoje obowiązki do czasu pierwszego zebrania członków lub delegatów. Do Klubu stosuje się odpowiednio zapis § 28 pkt 21 i § 38 pkt 3,
24) wykonywanie obowiązków nie wymienionych w niniejszym paragrafie, a określonych w innych postanowieniach statutu.
§ 29
Prezydium Zarządu Głównego działa w imieniu Zarządu Głównego w okresach pomiędzy jego posiedzeniami w granicach ustalonych przez Zarząd Główny. Może podejmować uchwały we wszystkich sprawach z wyjątkiem określonych w § 28 pkt 5, 6, 8, 10, 11, 14, 15, 20.
§ 30
Prezydium Zarządu Głównego zbiera się w razie potrzeby, jednak nie rzadziej niż raz w miesiącu.
C. Główna Komisja Rewizyjna
§ 31
1. Główna Komisja Rewizyjna składa się z 11 członków i 5 zastępców.
2. Członkowie Głównej Komisji Rewizyjnej wybierają spośród siebie przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego i sekretarza.
3. Do skuteczności uchwał Głównej Komisji Rewizyjnej niezbędna jest obecność co najmniej 6 członków, w tym przewodniczącego lub zastępcy.
4. Główna Komisja Rewizyjna kontroluje całokształt działalności Związku oraz nadzoruje pracę oddziałowych komisji rewizyjnych.
§ 32
1. Do kompetencji Głównej Komisji Rewizyjnej należy:
1) kontrolowanie całokształtu działalności Związku ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki finansowej,
2) występowanie w oparciu o ustalenia kontroli z wnioskami pokontrolnymi do Zarządu Głównego i żądanie wyjaśnień,
3) składanie sprawozdań z całokształtu swojej działalności na Zjeździe Delegatów i występowanie z wnioskiem w przedmiocie absolutorium dla ustępującego Zarządu Głównego,
4) kontrolowanie działalności oddziałowych komisji rewizyjnych,
5) zawieszanie w czynnościach oddziałowych komisji rewizyjnych lub poszczególnych ich członków w przypadkach stwierdzenia bezczynności lub działalności sprzecznej z postanowieniami statutu, uchwałami władz Związku i regulaminami, względnie działalności nie gwarantującej realizowania zadań Związku. W razie zawieszenia oddziałowej komisji rewizyjnej - do czasu wybrania nowej na najbliższym walnym zgromadzeniu członków - jej obowiązki przejmuje Główna Komisja Rewizyjna lub Tymczasowa Komisja Rewizyjna powołana przez Główną Komisję Rewizyjną spośród członków Związku.
2. Główna Komisja Rewizyjna może dokonywać kontroli całokształtu działalności Związku w każdym czasie, jednak działalność Zarządu Głównego kontroluje nie rzadziej niż raz w roku.
3. Szczegółowy zakres działania Głównej Komisji Rewizyjnej określa regulamin uchwalony przez Zjazd Delegatów.
D. Główny Sąd Koleżeński
§ 33
Sądy Koleżeńskie rozstrzygają sprawy związane z naruszeniem postanowień statutu, regulaminów, instrukcji i uchwał władz Związku oraz zasad etyki działalności kynologicznej.
§ 34
Sądy Koleżeńskie w wyniku rozpatrzenia sprawy mogą orzeczeniem:
1. udzielić upomnienia lub nagany,
2. czasowo pozbawić prawa udziału w wystawach, zawodach i innych imprezach związkowych na okres do 3 lat,
3. zawiesić w prawach hodowcy na okres do 3 lat,
4. zawiesić w prawach członka na okres do 3 lat,
5. wykluczyć ze Związku.
§ 35
1. Główny Sąd Koleżeński składa się z 11 członków i 3 zastępców.
2. Członkowie Głównego Sądu Koleżeńskiego wybierają spośród siebie przewodniczącego, dwóch jego zastępców oraz sekretarza.
§ 36
1. Główny Sąd Koleżeński jest instancją odwoławczą od orzeczeń oddziałowych sądów koleżeńskich.
2. Główny Sąd Koleżeński rozpatruje jako pierwsza instancja sprawy członków pełniących funkcje z wyboru we władzach Związku oraz sędziów kynologicznych.
3. Główny Sąd Koleżeński orzeka w kompletach złożonych z 3 członków, z których jeden, wyznaczony przez przewodniczącego Głównego Sądu Koleżeńskiego jest przewodniczącym kompletu.
4. Odwołanie od orzeczenia Głównego Sądu Koleżeńskiego działającego jako pierwsza instancja rozpatruje Główny Sąd Koleżeński w zmienionym pięcioosobowym składzie.
5. Orzeczenia Głównego Sądu Koleżeńskiego wydane w drugiej instancji są ostateczne.
§ 37
1. Główny Sąd Koleżeński sprawuje nadzór nad działalnością oddziałowych sądów koleżeńskich i jest uprawniony do zawieszania w czynnościach oddziałowych sądów koleżeńskich lub poszczególnych ich członków w przypadku bezczynności lub działalności sprzecznej z postanowieniami statutu i regulaminów.
2. W razie zawieszenia w czynnościach oddziałowego sądu koleżeńskiego sprawy należące do kompetencji tego sądu przejmuje Główny Sąd Koleżeński do czasu wybrania na najbliższym walnym zgromadzeniu członków oddziału, oddziałowego sądu koleżeńskiego.

Rozdział V - Oddziały Związku

§ 38
1. Oddziały Związku powstają na podstawie uchwały Zarządu Głównego powziętej po ocenie celowości ich powołania.
2. Oddziały realizują zadania Związku na terenie określonym przez Zarząd Główny.
3. Do powołania oddziału wymagana jest liczba co najmniej 100 członków.
4. Powołanie Oddziału może być poprzedzone utworzeniem filii oddziału już istniejącego, którego zasady działania określa Zarząd Główny.
5. Jeżeli liczba członków oddziału spadnie poniżej 100 i nie zwiększy się do tej liczby przez okres 2 lat - Zarząd Główny rozwiązuje Oddział.

§ 39
1. Władzami oddziału są:
1) walne zgromadzenie członków oddziału,
2) zarząd oddziału,
3) oddziałowa komisja rewizyjna,
4) oddziałowy sąd koleżeński.
2. Kadencja władz oddziału trwa 3 lata.
3. Do władz oddziału stosuje się odpowiednio postanowienia § 19 pkt 4 i 5 oraz § 27 statutu.

§ 40
1. Najwyższą władzą oddziału jest zgromadzenie członków oddziału.
2. W walnym zgromadzeniu mają prawo uczestniczyć z głosem decydującym pełnoletni członkowie zwyczajni po upływie roku od przyjęcia do Związku, z głosem doradczym członkowie władz naczelnych Związku, zaproszeni goście oraz członkowie zwyczajni nie spełniający powyższych wymogów.

§ 41
1. Zwyczajne walne zgromadzenie sprawozdawczo-wyborcze zwołuje zarząd oddziału raz na 3 lata, najpóźniej do 31 marca.
2. Nadzwyczajne walne zgromadzenie członków oddziału zwołuje zarząd oddziału:
1) na podstawie własnej uchwały,
2) na żądanie Zarządu Głównego,
3) na żądanie jednej trzeciej liczby członków oddziału posiadających bierne lub czynne prawa wyborcze.
3. Nadzwyczajne walne zgromadzenie członków oddziału podejmuje uchwały wyłącznie w sprawach, do rozpatrzenia których zostało zwołane.
4. O terminie i porządku dziennym walnego zgromadzenia zarząd oddziału zawiadamia członków i Zarząd Główny co najmniej na 2 tygodnie przed terminem walnego zgromadzenia.

§ 42
Do kompetencji zwyczajnego zgromadzenia członków oddziału należy:
1. rozpatrywanie i zatwierdzanie przedstawionych przez władze oddziału sprawozdań oraz planu działalności ustalającego ogólny kierunek działania władz oddziału i budżet na okres między zgromadzeniami,
2. rozpatrywanie wniosków zarządu oddziału oraz wniosków zgłoszonych na walnym zgromadzeniu,
3. rozpatrywanie wniosków oddziałowej komisji rewizyjnej,
4. podejmowanie na wniosek oddziałowej komisji rewizyjnej uchwały w przedmiocie absolutorium dla zarządu oddziału,
5. wybór zarządu oddziału, oddziałowej komisji rewizyjnej i oddziałowego sądu koleżeńskiego,
6. wybór delegatów i ich zastępców na Zjazd Delegatów w liczbie ustalonej przez Zarząd Główny.

§ 43
Raz w roku w terminie do 31 marca zarząd oddziału zwołuje sprawozdawcze walne zgromadzenie członków oddziału, które obraduje nad sprawami określonymi w § 42 pkt 1, 2, 3, 4 oraz uzupełnia lub przeprowadza wybory władz oddziału w przypadkach określonych w § 28 pkt 20, § 32 ust. 1 pkt 5, § 37 ust. 2, a także w przypadku zdekompletowania się władz oddziału.

§ 44
1. Zarząd oddziału składa się z 5 do 11 członków i 2 do 5 ich zastępców wybranych przez walne zgromadzenie członków oddziału.
2. Zarząd na pierwszym posiedzeniu, które powinno się odbyć najpóźniej 7 dni od dnia wyborów, wybiera prezydium zarządu oddziału w składzie: przewodniczący, dwóch zastępców, sekretarz i skarbnik.
3. Przewodniczący lub w razie jego nieobecności zastępca reprezentuje oddział na zewnątrz.
4. Zarząd oddziału zbiera się na posiedzenia w miarę potrzeby, jednak nie rzadziej niż raz na kwartał.

§ 45
Do kompetencji zarządu oddziału należy:
1. kierowanie pracą oddziału,
2. powoływanie komisji hodowlanej i komisji szkolenia psów, którym może być powierzone prawo podejmowania w imieniu zarządu decyzji leżących w zakresie ich kompetencji,
3. opracowywanie planu działalności oraz preliminarzy budżetowych oddziału,
4. opracowywanie sprawozdań z działalności zarządu oddziału dla walnego zgromadzenia i Zarządu Głównego,
5. zarządzanie majątkiem Związku w ramach upoważnień udzielonych przez Zarząd Główny,
6. przedstawianie Zarządowi Głównemu wniosków w przedmiocie powoływania sędziów kynologicznych, asystentów i treserów,
7. wykonywanie uchwał władz Związku,
8. wykonywanie zadań zleconych przez Zarząd Główny,
9. zwoływanie walnych zgromadzeń członków oddziału,
10. podejmowanie uchwał natychmiast skutecznych, zaskarżalnych w ciągu 14 dni od powiadomienia do Głównego Sądu Koleżeńskiego o zawieszeniu w prawach członka na okres postępowania osoby, w stosunku do której kierowany jest wniosek do rzecznika o wszczęcie postępowania,
11. powoływanie i odwoływanie rzecznika dyscyplinarnego.

§ 46
1. Między posiedzeniami zarządu pracą zarządu kieruje prezydium w granicach ustalonych przez zarząd oddziału, które może podejmować uchwały we wszystkich sprawach z wyjątkiem określonych w § 45 pkt 2, 3, 6, 9, 10.
2. Prezydium zarządu oddziału zbiera się w miarę potrzeby, jednak nie rzadziej niż raz w miesiącu.

§ 47
Oddziałowa komisja rewizyjna składa się z 3 do 7 członków i 2 do 3 zastępców wybieranych przez walne zgromadzenie członków oddziału, którzy wybierają spośród siebie przewodniczącego, zastępcę i sekretarza.

§ 48
1. Do kompetencji oddziałowej komisji rewizyjnej należy:
1) kontrolowanie całokształtu działalności oddziału, zwłaszcza pod względem celowości, rzetelności i gospodarności oraz działalności finansowej, hodowlanej, szkoleniowej,
2) występowanie w oparciu o ustalenia kontroli z wnioskami do zarządu oddziału i żądanie wyjaśnień,
3) składanie sprawozdań z całokształtu swojej działalności na walnym zgromadzeniu i występowanie z wnioskami w przedmiocie absolutorium dla zarządu oddziału,
4) składanie Głównej Komisji Rewizyjnej sprawozdań z podejmowanych działań,
5) członkowie oddziałowej komisji rewizyjnej mają prawo uczestniczenia z głosem doradczym w posiedzeniach zarządu oddziału.
2. Oddziałowa komisja rewizyjna może dokonywać kontroli całokształtu działalności oddziału w każdym czasie, jednak nie rzadziej niż raz w roku kalendarzowym.

§ 49
Oddziałowy sąd koleżeński składa się z 5 do 11 członków i 1 do 3 zastępców. Członkowie oddziałowego sądu koleżeńskiego wybierają ze swego grona przewodniczącego i dwóch zastępców.

§ 50
1. Oddziałowy sąd koleżeński orzeka w składzie złożonym z 3 członków, z których jeden wyznaczony przez przewodniczącego sądu jest przewodniczącym składu.
2. Postanowienia § 34 stosuje się odpowiednio.
3. Oddziałowy sąd koleżeński składa sprawozdania z całokształtu swej działalności walnemu zgromadzeniu oddziału oraz Głównemu Sądowi Koleżeńskiemu.
4. Od orzeczeń oddziałowego sądu koleżeńskiego przysługuje odwołanie do Głównego Sądu Koleżeńskiego w ciągu 14 dni od ogłoszenia lub doręczenia orzeczenia.
5. Wątpliwość co do właściwości oddziałowego sądu koleżeńskiego rozstrzyga Główny Sąd Koleżeński na posiedzeniu niejawnym.

Rozdział VI - Majątek i fundusze Związku

§ 51
Majątek i fundusze Związku powstają z wpisowego, składek członkowskich, działalności statutowej i wszelkich wpływów uzyskiwanych zgodnie z obowiązującymi przepisami.

§ 52
Fundusze Związku służą do prowadzenia działalności statutowej.

§ 53
1. Gospodarka finansowa Związku prowadzona jest przez Zarząd Główny oraz przez zarządy oddziałów w ramach upoważnień udzielonych przez Zarząd Główny.
2. Oświadczenia w sprawach majątkowych Związku wymagają dla swej ważności podpisu dwóch osób: przewodniczącego lub jednego z wiceprzewodniczących Zarządu Głównego i skarbnika lub innego upoważnionego członka Zarządu Głównego, a w przypadku zobowiązań oddziału, osób pełniących powyższe funkcje w zarządzie oddziału.

Rozdział VII - Postanowienia końcowe

§ 54
Zmiany statutu uchwala Zjazd Delegatów większością dwóch trzecich oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby delegatów.

§ 55
Wniosek o zmianę statutu przedkłada Zjazdowi Delegatów Zarząd Główny z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej połowy ogólnej liczby zarządów oddziałów.

§ 56
Rozwiązanie Związku wymaga uchwały Zjazdu Delegatów podjętej większością dwóch trzecich głosów przy obecności co najmniej dwóch trzecich liczby delegatów.

§ 57
W przypadku rozwiązania Związku jego majątek zostaje przekazany na cele określone uchwałą Zjazdu Delegatów.

Statut zatwierdzony 29.09.1989 r. ze zmianami uchwalonymi przez Zjazd Delegatów w dniach 30.04 - 1.05.2003, zatwierdzonymi 15.10.2003 przez Sąd Rejonowy dla Miasta St. Warszawy.

do góry

PSIA MOWA

Psy dysponują obszerną gamą najróżniejszych sygnałów, za pomocą których potrafią się porozumiewać

. Pies, który jest pewny siebie, czujny i uważny, nastawia uszy, unosi ogon, czasami otwiera pysk...

. Jeśli chce ostrzec, zagrozić to podciąga wargi i pokazuje zęby

. Pies, który kieruje uszy w określoną stronę, zainteresował go bliżej nie określony szmer i próbuje go zlokalizować

. Zmarszczony nos, uszy położone płasko do głowy i podniesione wargi, chęć ataku i agresja wynikająca z lęku lub sporów o swoje miejsce w hierarchii.

. Swobodnie opadający ogon, wszystko jest w porządku, wyraz wewnętrznego spokoju

. Pies zapraszający do zabawy przypada na przednich łapach do ziemi, unosi lekko zad, przyjaźnie macha ogonem (luźnym) i szczeka zachęcająco.

Ach...jaka szkoda, że nie potrafią mówić...

Sygnały optyczne, takie jak postawa ciała czy ogona, ustawienie uszu i mimika odgrywają znaczącą rolę w psiej mowie. Równie ważnymi - jeśli nie ważniejszymi - środkami wyrazu naszego czworonoga są wydawane przez psa głosy i pozostawiane przez psa zapachy.

Mowa ciała

By rzeczywiście móc zrozumieć, co pies chce wyrazić, trzeba obserwować przede wszystkim wzajemne ułożenie głowy, tułowia i ogona. Gdy pies chce komuś grozić lub zaimponować, to stara się przede wszystkim wydać się jak największym. Staje na wyprostowanych kończynach, z wysoko uniesionym, lekko drgającym na końcu ogonem tuż przed swym rywalem, głowa jest lekko odwrócona w bok, a uszy czujnie nastawione ku przodowi.

Zachowania grożące można podzielić na agresywne i obrończe. Jeśli pies grozi atakiem, to jednocześnie warczy lub nawet szczeka, jego tułów jest napięty, a włos najeżony; ogon jest uniesiony wysoko ponad głowę i cały napięty, głowa jest leciutko pochylona, uszy wyraźnie nachylone ku przodowi, a zęby całkowicie odsłonięte. Przy grożeniu obrończym, w wypadku niepewności lub lekkiej obawy, pies stara się wyglądać na mniejszego, niż jest w rzeczywistości, nogi są lekko ugięte, ogon jest spuszczony, a uszy stulone ku tyłowi.

Jeśli pies pragnie poddać się przeciwnikowi, to wyraźnie zaczyna się garbić, opuszczając głowę miedzy łopatki. Przy poddaniu pasywnym pies potrafi nawet położyć się na ziemi i powoli czołgać się w kierunku dominującego rywala. Ogon jest wtulony między nogi, uszy stulone są ku tyłowi, pies nerwowo oblizuje się i potrafi popiskiwać niczym szczenię. Przy poddaniu aktywnym co prawda postawa ciała także wskazuje na poddanie się, ale pies wygląda nieco pewniej, a ogon trzymany jest neutralnie - ani uniesiony, ani wciśnięty miedzy nogi. Zachowanie takie często widać przy spotkaniu psa z właścicielem: pies cieszy się, choć nie przesadnie, i okazuje swe poddanie, ale też nie demonstracyjną bezwarunkową uległość.

Gesty i Mimika

Pysk psa ma wiele możliwości wyrazu, sygnalizowania stanu psychicznego psa przez układ oczu, uszu i warg. Gdy pies odczuwa lęk lub złość, jego źrenice zmniejszają się, a powiększają, gdy pies obserwuje coś interesującego lub przyjemnego. Chcąc okazać swa dominację, pies wpatruje się uparcie w swego rywala, starając się zmusić go do odwrócenia wzroku, co jest dowodem wycofania się z rywalizacji, obawy, niepewności lub poddania się. Uszy nastawione bacznie ku przodowi znamionują - w zależności od okoliczności i postawy reszty ciała - zainteresowanie, zachowanie dominacyjne lub grożące , podczas gdy uszy stulone ku tyłowi lub rozłożone na boki wskazują na podporządkowanie się, strach lub niepewność. Odsłonięcie zębów jest zawsze sygnałem grożącym.

Dźwięki

Psy znają i potrafią wydawać najróżniejsze dźwięki: umieją szczekać, wyć, warczeć czy piszczeć. Szczekają przede wszystkim wtedy, gdy chcą ostrzec (a zatem zaalarmować resztę stada), ale także z radości, kiedy właściciel wraca do domu, kiedy pies zaprasza do zabawy, kiedy pies poluje lub kiedy jest na tropie. Wycie z kolei w warunkach naturalnych służy do oznaczania swego terytorium, odstraszenia innych stad od jego naruszania oraz do zbierania się stada w jednym miejscu (dlatego psy domowe, które muszą długo pozostawać same, często wyją, dając wyraz swej samotności i wzywając swego właściciela, tak jak w naturze wzywałyby innych członków stada). Piski i skomlenia są wydawane przez szczenięta - a później i dorosłe psy - jako jednoznaczny sygnał dyskomfortu lub bólu, a czasami także - zniecierpliwienia. Warczenie jest zachowaniem grożącym, częściej jednak związanym z poczuciem niepewności i lęku niż z poczuciem siły i dominacji. Pies pewny swej przewagi nie warczy.

Zapachy

Psy potrafią także przekazywać sobie pewne komunikaty za pomocą moczu czy odchodów, a właściwie ich zapachów. W ten sposób przekazywane są informacje o wielkości, charakterze i częstotliwości pobytu w danym terenie psa. Zapachy odgrywają także znacząca rolę w bezpośrednich kontaktach psów - niejednokrotnie widzieliśmy, jak psy obwąchują sobie pyski, ale także okolice narządów płciowych i odbytu. Psy dominujące mniej chętnie godzą się na staranne ich obwąchiwanie przez innego psa, podczas gdy psy poddane dążą do prezentacji swej 'palety zapachów'.

Niechciane przesłania

Psy często swym zachowaniem zdradzają znacznie więcej swych stanów psychicznych niż chciałyby - najlepszym przykładem będzie tu porównanie zachowań dominacyjnych dwóch młodych psów, widzących się pierwszy raz. Pies mniej pewny siebie zawsze przegra pierwsze ustalanie hierarchii, choćby był fizycznie silniejszy - rywalizacja rozstrzyga się na poziomie predyspozycji psychicznych a nie fizycznej przewagi.

Wzajemne podpatrywanie się

Ponieważ pies i człowiek żyją ze sobą od wielu pokoleń, przeto nauczyli się wzajemnie nie tylko odczytywać swe sygnały, ale i wydawać je w sposób zrozumiały dla drugiej strony. Najprostszym przykładem jest tu przekrzywianie głowy przez psa, gdy ten usiłuje coś zrozumieć - to zachowanie nabyte w toku obcowania z człowiekiem. Człowiek także nauczył sie czegoś od psa, co doskonale widać, gdy człowiek usiłuje zachęcić swego czworonoga do zabawy; zazwyczaj pochyla się ku przodowi, kuca lub nawet klęka albo też demonstracyjnie przestępuje z nogi na nogę. Dokładnie te same gesty wykonuje pies, zachęcający innego psa do zabawy - jedynym wyjątkiem jest tu poklepywanie się rękami o uda, czynność, której pies, niestety, nie jest w stanie powtórzyć...

do góry

PSI LIST

 

Mój panie i władco!

Moje życie trwa około 15 lat.

Każda rozłąka z Tobą sprawia mi ogromny ból.

Zastanów się zatem, zanim mnie sobie sprawisz.

Bądź cierpliwy i daj mi trochę czasu na zrozumienie tego, czego ode mnie wymagasz i oczekujesz.

Obudź we mnie i utrwal zaufanie do Ciebie - jest mi to niezbędne do życia.

Nigdy nie gniewaj się na mnie zbyt długo. I nie zamykaj mnie za karę. Ty masz swoją pracę, przyjaciół i przyjemności - ja mam tylko Ciebie.

Porozmawiaj ze mną czasami. Nawet jeśli nie do końca rozumiem Twoje słowa, rozumiem glos, który do mnie mówi.

Wiedz, ze nigdy nie zapominam jak mnie traktowano. Zanim mnie uderzysz, pomyśl, ze moje szczeki z łatwością mogą zmiażdżyć Twoja dłoń, a jednak tego nie robię.

Przypomnij sobie, że wielu moich kuzynów oddało życie w obronie swojego pana i jego bliskich.

Kiedy zaczniesz mnie łajać za "nieposłuszeństwo", "lenistwo" i "niesforność" podczas ciężkiej pracy, pomyśl, że może ciąży mi nieodpowiednie pożywienie, zbyt długie przebywanie na słońcu, pragnienie lub przemarzniecie w mojej nie ocieplonej kwaterze. A może serce moje jest bardzo zmęczone. Ja też muszę odpocząć.

Otocz mnie czułą opieką, jeśli zachoruję. Mimo mojego lęku przed lekarzami weterynarii potrafię docenić ich wysiłek w ratowaniu życia, a Ciebie jeszcze bardziej pokocham.

Pamiętaj o tym, ze wszyscy się postarzejemy i będą nam dokuczać podobne dolegliwości.

Dlatego bądź przy mnie w każdej trudnej chwili. Nigdy nie mów: "Nie mogę na coś takiego patrzeć" lub "Niech to się stanie podczas mojej nieobecności". Kiedy jesteś przy mnie, wszystko staje się łatwiejsze.

Twój Pies.

do góry

7 ZASAD ROZMOWY Z PSEM

(Wedle Svet Psu , duben 2002)

1). Traktuj swego psa serio.

2). Bądź dobrym szefem.

3). Ogranicz swe gadulstwo - wysyłaj sygnały krótkie, jasne i jednoznaczne.

4). Żadnej zwłoki, twoja reakcja ma być natychmiastowa i bezpośrednia.

5). Imię psa i polecenia wymawiaj zawsze przyjacielskim tonem.

6). Głaszcz swego psa tylko wtedy, gdy na Ciebie patrzy.

7). Korzystaj z pomocy tylko najlepszych nauczycieli.

home  |  o nas  |  o rasie  |  nasz pies  |  nasze suki  | galeria  |  nowości  |  szczenięta  |  ciekawostki  |  linki  |  kontakt

Wszystkie prawa zastrzeżone © 2007
made by positivedesign.eu